เนื่องจากมีผู้บำเพ็ญเซียนระดับสูงมากมาย ดังนั้นคงไม่มีใครคาดคิดว่าจินเฟยเหยาจะวิ่งเข้าไปหาที่ตายในวังหลวง องครักษ์ของสถานที่นั้นน้อยที่สุด ทุกคนล้วนค้นหานางในมุมอันห่างไกลของเมืองหลวง
“พั่งจื่อ ไป พวกเราไปกินอาหาร” จินเฟยเหยาตะโกน พาพั่งจื่อเดินไปยังเมืองหลวง นางพลันมีความรู้สึกเหมือนตนเองกำลังเดินอยู่ในคอกสัตว์ ที่นั่นมีสัตว์แสนอร่อยจำนวนมาก
ตรงนี้คือมุมด้านหลังวังหลวง จินเฟยเหยาถูกกลิ่นหอมของผลไม้ดึงดูดมา ยอดไม้โผล่ออกมาจากกำแพงสูงของวังหลวง ดูเหมือนที่นี่จะปลูกผลไม้น่าอร่อยไว้
ทันใดนั้น บนกำแพงสูงพลันปรากฏคนผู้หนึ่ง เป็นสตรีอายุยี่สิบกว่าปีกำลังหันหลังให้ข้างนอกคิดจะปีนลงมาจากกำแพงสูงสามจั้ง ในมือของนางดึงเชือกที่ทำจากผ้าม่านเส้นหนึ่งคิดจะไถลตัวลงมาจากด้านบน
“คนธรรมดา? นี่คือนางกำนัลหรือพระสนม ถึงกับคิดจะหนีออกจากวัง” จินเฟยเหยายืนมองอยู่ตรงนั้นอย่างสงสัย เสื้อผ้าบนร่างของสตรีผู้นี้ไม่งดงามนักแต่กลับเป็นชุดอาคมชั้นบน ฐานะอาจจะไม่ต่ำต้อย
ม่านหน้าต่างใช้วัสดุเบาบาง อย่าเห็นว่าวัสดุงดงามอย่างยิ่งแต่กลับไม่แข็งแรงเลยสักนิด แค่สตรีบอบบางห้อยอยู่คนหนึ่งถึงกับรับน้ำหนักไม่ไหวจนฉีกขาด สตรีผู้นี้
