เพิ่งไถลตัวลงมาได้ครึ่งทางก็เห็นผ้าเหนือศีรษะขาดเป็นสองส่วน
“อ๊า!” สตรีผู้นั้นร้องอุทานเบาๆ หวาดกลัวจนต้องรีบปิดตา
เสียงดังตุ้บ นางไม่ได้ร่วงพื้นทว่าถูกคนรับไว้ นางลืมตาขึ้นมองพบว่าตนเองกำลังอยู่ในอ้อมอกของสตรีผู้หนึ่ง ที่แท้ถูกคนผู้นี้ช่วยไว้ จินเฟยเหยารับนางไว้โดยไม่รู้ตัว ยามนี้เห็นว่าไม่เป็นไรแล้วจึงวางนางลง
“ขอบ...ขอบคุณ” สตรีผู้นั้นเอ่ยขอบคุณอย่างลนลาน จากนั้นจึงเงยหน้าขึ้นมองคนที่ช่วยตนเองแวบหนึ่ง พอเห็นนางก็ตะลึงงันไป
จินเฟยเหยาก็มองสตรีผู้นี้อย่างสงสัย หน้าตาไม่ได้งามล่มเมืองและอาจจะไม่ถือว่างดงาม ทว่ากลับให้ความรู้สึกอ่อนโยนมีเมตตา อยู่กับนางจะรู้สึกจิตใจสงบ
ทว่าสตรีผู้นั้นมองจินเฟยเหยาอย่างตั้งใจ ในดวงตาปรากฏความหวาดกลัว จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นลังเล สุดท้ายนางพลันใช้มือฉุดดึงมือของจินเฟยเหยา เอ่ยอย่างรีบร้อน “ท่านช่วยข้าหน่อยได้หรือไม่?”
“หา?” จินเฟยเหยามองนางอย่างงุนงง นี่นับเป็นเรื่องอะไร?
ยืนพูดจาอยู่นอกวังหลวงไม่ค่อยสะดวก สตรีผู้นั้นจึงฉุดลากจินเฟยเหยาปีนกำแพงเข้าไปในสถานที่ซึ่งเพิ่งปีนออกมาเมื่อครู่
จินเฟยเหยาไม่อยากตอแยความยุ่งยาก ตนเองไม่ได้อยู่ว่างไม่มีอ
