ะไรทำเสียหน่อย บวกกับไม่ใช่บุรุษจึงไม่ได้คิดจะทำอะไรสตรี ดังนั้นจึงไม่เหมาะจะปฏิเสธ ไม่รู้เพราะเหตุใดนางจึงปฏิเสธสตรีผู้นี้ไม่ลงและเชื่อฟังคำพูดของนางอย่างอธิบายไม่ได้ ติดตามนางปีนกำแพงเข้าไปในวังหลวง
ในกำแพงวังมีสวนแห่งหนึ่งจริงๆ ปลูกพืชพรรณและดอกไม้ประหลาดไว้ไม่น้อย ทว่าไม่มีผลไม้ เรื่องนี้ทำให้จินเฟยเหยารู้สึกสงสัยอยู่บ้าง กลิ่นหอมของผลไม้เมื่อครู่มาจากที่ใด? หรือว่าปลูกไว้ในสถานที่อื่น เป็นผลไม้ชนิดใด กลิ่นจึงลอยตามลมมาไกลขนาดนี้
นางสูดดม รู้สึกว่ากลิ่นหอมเข้มข้นขึ้น พลันเอียงศีรษะไปดมบนตัวของสตรีผู้นั้นจึงรู้แจ้งทันที ที่แท้บนร่างของสตรีผู้นี้ส่งกลิ่นหอมออกมา
“ท่านเซียน ท่านกำลังดมอะไร?” สตรีผู้นั้นขัดเขินอยู่บ้าง ไม่ว่าใครถูกคนดมไม่หยุดในระยะประชิดแบบนี้ก็ต้องรู้สึกอึดอัด
จินเฟยเหยาสูดดมอีก หลังจากมั่นใจว่าไม่ผิดแน่จึงเอ่ยว่า “บนร่างเจ้ามีกลิ่นผลไม้ เจ้ากินผลไม้เป็นอาหารทั้งวันหรือ?”
สตรีผู้นั้นนิ่งงัน สายตาเหม่อลอย จากนั้นยิ้มเอ่ยว่า “ข้าน้อย ซูโม่โม่ องค์หญิงผิงอันแห่งอาณาจักรหลงเวย คารวะท่านเซียน”
“องค์หญิง?” พอจินเฟยเหยาได้ฟังก็ยินดี ที่แท้เป็นองค์หญิงหนีออกจากวัง “นี่เจ้าเตรี
