ยมหนีการแต่งงานหรือ? เมื่อครู่บอกว่าให้ข้าช่วยเจ้าคือคิดจะให้ข้าพาเจ้าออกจากเมืองหลวงหรือ เจ้าไม่กลัวว่าข้าจะส่งเจ้ากลับไปรับรางวัล”
ซูโม่โม่ส่ายศีรษะเบาๆ “ท่านเซียนล้อเล่นแล้ว ท่านไม่ใช่คนเช่นนี้”
“เจ้าไม่รู้จักข้าเสียหน่อย เหตุใดจึงมั่นใจว่าข้าเป็นคนดี” จินเฟยเหยารู้สึกว่าน่าขำ เหตุใดองค์หญิงที่ถูกเลี้ยงอย่างตามใจจึงใสซื่อขนาดนี้นะ ดูแล้วน่าจะได้รับความรักอย่างยิ่งและไม่เคยถูกใครรังแก
“ถึงแม้สองมือของท่านเซียนจะเปื้อนเลือด กินคนมานับไม่ถ้วน ทว่าไม่ใช่คนที่มีจิตใจชั่วร้าย เพียงแต่ไร้หัวใจเท่านั้น ไร้หัวใจและไร้ความเปลี่ยนแปลง ข้ายินดีทำข้อแลกเปลี่ยนกับท่านเซียน การแลกเปลี่ยนอย่างยุติธรรม” ซูโม่โม่เอ่ยอย่างสงบนิ่ง
สายตาของจินเฟยเหยาเคร่งเครียด เอ่ยถามเสียงเย็นชา “เจ้าเป็นใคร!”
ซูโม่โม่ยังเอ่ยอย่างสงบนิ่งดังเดิม “ข้าคือองค์หญิงผิงอันแห่งอาณาจักรหลงเวย ท่านเซียนอย่าคิดมาก ข้าเพียงแค่คนธรรมดาที่สามารถมองทะลุเนื้อหนังเห็นสิ่งที่อยู่ภายในเท่านั้น ท่านเซียนไม่จำเป็นต้องสังหารข้า ข้าไม่มีแรงคุกคามใดๆ ต่อท่านเซียน อีกทั้งยังสามารถนำข้อแลกเปลี่ยนดีๆ มาให้ท่านเซียนด้วย”
เห็นจินเฟยเหยาไม่เอ่ยวาจา เพียงมองนางอย่
