ยว่า “ไม่ใช่ ไม่ใช่เช่นนั้น ข้าไม่ได้บอกว่าท่านเซียนเป็นคนไร้หัวใจ เพียงแต่บอกว่าท่านเซียนจริงใจ จะไม่ทำผิดสัญญา เป็นคนที่เชื่อถือได้”
เพิ่งเอ่ยจบนางก็เห็นจินเฟยเหยาและพั่งจื่อจ้องมองนางแน่วนิ่ง จึงได้แต่อธิบายว่า “ข้าฟังคำพูดของสัตว์ภูติเข้าใจตั้งแต่เล็ก ดังนั้น…”
“เจ้าบอกข้ามาให้ชัดเจน เจ้าเป็นใครกันแน่ ไม่เช่นนั้นข้าจะกินเจ้าเดี๋ยวนี้แหละ” จินเฟยเหยาเดือดดาล รู้สึกเหมือนถูกเด็กสาวคนนี้ล้อเล่น
ดังนั้นภายใต้สายตาดุร้ายของจินเฟยเหยา ซูโม่โม่จึงเริ่มเล่าอย่างจริงจัง นอกจากฐานะของตนเอง แม้แต่เรื่องของโลกวิญญาณเทียนตี้ก็บอกจินเฟยเหยา คาดว่าคงหาคนช่วยเหลือไม่ได้จริงๆ นางจริงใจอย่างยิ่ง เพียงคิดจะทำให้จินเฟยเหยาเชื่อถือจากนั้นทำข้อตกลงกับนาง
“เฝยเฝย[1]หรือ? มิน่าเล่าข้าว่าแล้วเหตุใดจึงทำให้คนวางใจและรู้สึกผิดที่จะปฏิเสธคำขอร้องของเจ้า เกือบจะตกลงช่วยเหลือเจ้าแล้ว แต่น่าแปลก เหตุใดเฝยเฝยจึงอยู่ในร่างของคนธรรมดา? ไม่ถูกสิ น่าจะเป็นคนที่มีวิญญาณจริงของเฝยเฝยถือกำเนิดจากครรภ์มารดา เพราะเหตุใดจึงฝึกบำเพ็ญไม่ได้?” จินเฟยเหยาจุปากเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ
“ข้าก็ไม่รู้” ซูโม่โม่ตอบตามตรง
จินเฟยเหยาลูบคางครุ่นคิด
