ราบโลหิต หากมิใช่มองออกว่าเป็นของวิเศษแก่นชีวิต ยังนึกว่าเป็นสิ่งของที่คนธรรมดาใช้เสียอีก
เขากำลังต่อกรกับผู้บำเพ็ญเซียนเผ่ามนุษย์ขั้นหลอมรวม ตรวนบนเท้ากระพริบแสงเย็นเยียบ ควบคุมเขาไว้ที่ระยะสามจั้ง อีกทั้งจินเฟยเหยาพบว่าเขาใช้เวทมนตร์ไม่ได้ ได้แต่อาศัยกายเนื้ออันแข็งแกร่งทนทานต่อกรกับเผ่ามนุษย์ขั้นหลอมรวมพวกนั้น
ขอเพียงเขาคิดจะใช้ปราณมาร แผ่นหลังจะปรากฏแผนภาพคาถาสีทองสะกดปราณมารของเขาลงไป
“ไม่ยุติธรรมเกินไปแล้ว สู้แบบนี้จะสนุกอะไร เอาคนมาเล่นสนุกแท้ๆ” จินเฟยเหยายืนมองคนเผ่ามารกลางเวทีอยู่ริมทางเดิน รู้สึกว่าการต่อสู้แบบนี้เกินไปหน่อย ไม่เคยเห็นมาก่อน ใช้กำลังสะกดความแข็งแกร่งลงและบังคับให้ผู้อื่นประลอง
สิ้นเสียงนาง เผ่ามนุษย์ที่นั่งอยู่ด้านข้างก็ส่งเสียงขึ้นจมูกอย่างดูแคลน “พวกเขานับเป็นตัวอะไร เป็นแค่ทาส ยังต้องการความยุติธรรมอะไร”
“ห้ามเจ้าว่าร้ายราชันภูติ เขาน่าเกรงขามมากจริงๆ รบร้อยครั้งชนะร้อยคราข้าชอบเขาที่สุด” คำพูดของคนผู้นี้ดึงดูดสายตาเดือดดาลของคุณหนูเผ่ามนุษย์หลายคนด้านข้าง
บุรุษผู้นี้ส่งเสียงถุยอย่างไม่ยอมรับ “น่าเกรงขามอะไร! ก็แค่สุนัขตัวหนึ่งของเผ่ามนุษย์เรา!”
“สุนั
