นเฟยเหยาเดินอยู่บนถนนอย่างมั่นใจ สีหน้าสงบนิ่ง ทหารองครักษ์เต็มเมืองนำพาบรรยากาศตึงเครียดมายังไม่กระทบถึงนางสักนิด
เดินไปเรื่อยๆ นางก็มาถึงหน้าอาคารประหลาดแห่งหนึ่ง นี่คือสถานที่เหมือนกำแพงเมืองเล็กๆ ที่ใช้หินสร้างขึ้น บางครั้งยังมีเสียงตะโกนอย่างรื่นเริงดังมา อีกทั้งตรงประตูยังมีคนเข้าออกไปมา เห็นได้ชัดว่าครึกครื้นอย่างยิ่ง
จินเฟยเหยาเห็นที่นี่พลันเกิดความรู้สึกคุ้นเคย นางอดเป็นฝ่ายเดินเข้าไปไม่ได้ เมื่อจินเฟยเหยาเดินผ่านกำแพงหินอันแข็งแกร่ง เบื้องหน้าก็มีลานประลองขนาดยักษ์ปรากฏขึ้น
“ข้าว่าแล้วว่าเหตุใดจึงคุ้นตานัก ที่แท้เป็นสถานที่เช่นนี้เอง” จินเฟยเหยาเอ่ยยิ้มๆ ตอนนางอยู่ที่เมืองลั่วเซียนก็ไปประลองตัดสินเป็นตายที่ลานประลองบ่อยๆ ยามนี้มาเห็นสถานที่แบบนี้อีกก็ยังคิดถึงอยู่นิดๆ
รอบด้านเป็นแท่นศิลารูปขั้นบันได มีเผ่ามนุษย์นั่งอยู่เต็มไปหมด มีผู้บำเพ็ญเซียนและคนธรรมดา กลางเวทีรูปวงกลมมีบุรุษเผ่ามารขั้นกำเนิดใหม่ช่วงปลายสวมหน้ากากคนหนึ่งเต็มไปด้วยโลหิตสาดกระเซ็น
เส้นผมยาวสีดำสาดกระจายบนแผ่นหลังแปะติดกับเหงื่อและโลหิต บนร่างสวมชุดเกราะหยาบๆ มือขวาถือขวานยักษ์กว้างสามฉื่อ บนขวานยักษ์เปื้อนค
