เหล่านี้จินเฟยเหยาไม่รู้ เข้าเมืองหลวงนางก็ไม่ได้กลิ่นหอมอะไรเป็นพิเศษ มังกรเฒ่าบนร่างองค์ชายสามเหมือนเป็นคำสาปที่บรรพชนของพวกเขาใช้คุ้มครองบุตรหลาน ท่าทางทายาทรุ่นหลังจะทำให้เขาผิดหวัง ตายไปนานแล้วยังต้องกลายร่างเป็นมังกรมาคุ้มครองพวกเขาอีก น่าสงสาร
เทียบกับเชื้อพระวงศ์เหล่านั้น จินเฟยเหยารู้สึกสนใจโลกวิญญาณแห่งนี้มากกว่า คิดไม่ถึงว่าเผ่ามารจะเป็นทาสโดยสมบูรณ์ ถ้าใต้เท้าหลงมาเห็นภาพของที่นี่ ไม่รู้ว่าจะคิดอย่างไร
เผ่ามารอันหยิ่งผยองกลายเป็นทาส บุรุษเป็นบ่าวไพร่ สตรีเป็นนางโลม เรื่องนี้ทำให้จินเฟยเหยารู้สึกไม่เคยชินอยู่บ้าง เดินไปเรื่อยๆ ยันต์ซ่อนกายบนร่างก็ถึงเวลาหมดฤทธิ์ นางจึงเดินเข้ามุมเล็กๆ แห่งหนึ่งคืนร่าง
พลังการบำเพ็ญเพียรของจินเฟยเหยาฟื้นฟูตั้งแต่ครึ่งชั่วยามก่อน แต่เกรงวว่าขั้นกำเนิดใหม่จะเด่นสะดุดตาเกินไปจึงสะกดพลังการบำเพ็ญเพียรไว้ที่ขั้นสร้างฐาน คนที่กลับไปรายงานเมื่อครู่ไม่ได้เห็นนางอย่างชัดเจน อีกทั้งตอนนั้นพั่งจื่อก็ไม่ได้กระโดดออกมา ดังนั้นจึงปลอดภัยชั่วคราว
ทหารองครักษ์บนถนนเพิ่มมากขึ้น พวกเขาสังเกตคนเดินไปมาบนถนนด้วยความรู้สึกตึงเครียด ไม่ปล่อยคนที่มีท่าทางผิดปกติไปสักคน
จิ
