ารคนตระกูลข้า ต้องสับร่างเจ้าเป็นหมื่นๆ ชิ้น!”
“เอ๋” จินเฟยเหยาตะลึงงัน นี่มันเรื่องอะไรกัน วิญญาณมังกรหรือ!
หลงเลิกคิ้ว เอ่ยอย่างสงสัย “คำสาปของคนตาย…”
เวลานี้มังกรแสงสีทองพุ่งเข้าใส่จินเฟยเหยา ตอนนี้หลบไม่ทันแล้ว จินเฟยเหยาจุดไฟนรกขึ้นคิดจะต้านทานมังกรแสงสีทองที่อธิบายไม่ได้ตัวนี้
ทว่ามังกรแสงกลับทะลุผ่านร่างของนาง โอบล้อมจินเฟยเหยาและพานางพุ่งเข้าขึ้นกลางอากาศ มีแสงสีทองวาบขึ้นแล้วก็หายไป
หลงและปู้จื้อโหยวเงยหน้าขึ้นมองมังกรทองม้วนจินเฟยเหยาหายไปเช่นนี้ ปู้จื้อโหยวลังเลนิดหนึ่งจึงเอ่ยถามอย่างช้าๆ “ท่านลุง นี่คืออะไร เสี่ยวเหยาตายแล้วหรือ?”
“คำสาปคนตาย เวทคำสาปที่ถูกบรรพชนเข้าสิงร่าง หากทายาทถูกสังหาร คำสาปของคนตายก็จะสิงอยู่ในร่างของผู้สังหาร บางอันจะทิ้งรอยประทับไว้ทำให้คนมาแก้แค้นแบบไม่ตายไม่เลิกรา ตอนนี้คำสาปคนตายน่าจะพานางไปในสถานที่ซึ่งสมควรตาย” หลงมองกลางอากาศอย่างเย็นชาและเอ่ยเรียบๆ
“ขอมอบสิ่งนี้ให้เจ้าเล่น เจ้าชอบศึกษาสิ่งของประเภทนี้มิใช่หรือ” หลงโยนปลอกคอในมือให้ปู้จื้อโหยว ร่างก็ส่ายไหวและหายไปกลางอากาศ
ปู้จื้อโหยวถือปลอกคอเส้นนี้ในมือ รู้สึกงุนงงอยู่บ้าง จินเฟยเหย
