มดาบอันตรายเกินไปจริงๆ จินเฟยเหยาคิดจะขยับตัว ทว่ากลับขยับร่างไม่ได้เลยสักนิด มังกรทองตัวนั้นรัดนางไว้อย่างแน่นหนาทำให้นางขยับไม่ได้แม้แต่น้อย
“ท่านมังกรหรือท่านลุงมังกร ท่านพันข้าไว้ทำไม ท่านไม่มีความสามารถจะทำให้คมดาบด้านบนลงมาฟันข้าให้ตาย รอบด้านก็ไม่มีใครสักคน ถึงกักพลังวิญญาณของข้าไว้ก็ไม่มีประโยชน์ใดๆ พวกเรายืนมาตั้งสองชั่วยามแล้ว ท่านเรียกคนมาตรงๆ เถอะ ไม่เช่นนั้นจะยืนอยู่ถึงเมื่อใด” จินเฟยเหยาหาว จุปากเอ่ยอย่างเบื่อหน่าย
นางถูกแสงสีทองพามาที่นี่อย่างงุนงง จากนั้นถูกปราณมังกรสีทองรัดให้ยืนมาสองชั่วยามแล้ว ไม่เข้าใจเลยสักนิดว่ามังกรตัวนี้คิดจะทำอะไร
มังกรตัวนี้ก็รอจนหมดความอดทน พอถูกจินเฟยเหยาพูดแบบนี้ก็มีโทสะ ด่าทออย่างเดือดดาล “เจ้าสารเลวพวกนี้! คิดไม่ถึงว่าบนแท่นประหารเซียนจะไม่มีใครสักคน บนวงเวทก็มีมอสและตะไคร่ขึ้น บิดาไม่มีเวลาจะมาผลาญที่นี่มากนักนะ”
“ท่านมังกร ที่นี่คือแท่นประหารเซียนหรือ ข้ายังไม่ได้เป็นเซียนเลยนะ ท่านกินยาผิดใช่หรือไม่?” จินเฟยเหยาหัวเราะหึๆ
“เจ้ายังกล้าหัวเราะอีก!” มังกรแสงสีทองเข้ามาใกล้เบื้องหน้าจินเฟยเหยาและคำรามอย่างดุร้าย
จินเฟยเหยาหดคอ
