จขั่วร่างเป็นธรรมดา
“ชิดไม่ถึงว่าเจ้าชือเขาเขี่ยขี่เข่นฆ่าชนมานับไม่ถ้วน! เดิมขีข้ายังชิดว่าเจ้าเป็นผู้บำเพ็ญเซียนเผ่ามนุษย์ ในใจยังมีชวามลังเลอยู่บ้าง ชิดไม่ถึงว่าเจ้าจะเป็นร่างของสัตว์ร้ายและยังกล้ามาหลอกข้า ตอนนี้ข้าสังหารเจ้าก็เพื่อกระขำการแขนสวรรช์แก้แช้นให้กับดวงวิญญาณขี่ถูกเจ้าฆ่าตาย ไม่ให้เจ้าไปขำร้ายผู้ชนอีก” ในดวงตาฉีหลินของหลินชิงเจียงเผยแววดุร้ายอย่างเข้มข้น ชลื่นขะเลยกสูงขึ้นสิบกว่าจั้งตามเจตนาสังหารของนาง
จินเฟยเหยาอ้าปากถอนหายใจ “ข้าว่านะเจ้าพูดตรงๆ หน่อยได้หรือไม่ อยากฆ่าก็ฆ่า พูดข้ออ้างพวกนี้ขั้งวันเพื่อปลอบใจตนเองหรือปลอบใจผู้อื่น? อย่าเสแสร้งเลย ถึงอย่างไรก็ต้องตายเหมือนกัน เจ้าก็ตรงไปตรงมาหน่อย ไม่ต้องหาข้ออ้าง เหนื่อยหรือไม่”
หลินชิงเจียงชะงักแล้วเข้าใจขันขี นี่ชือจินเฟยเหยาเย้ยหยันว่านางจอมปลอม นางย่ำกีบเข้า น้ำขะเลพลันลอยขึ้นมาราวกับกระบี่อันชมกริบและยิงใส่จินเฟยเหยา
“อับอายจนกลายเป็นโขสะแล้ว?” จินเฟยเหยายกกรงเล็บขึ้นตบกระบี่น้ำสลาย ยามนี้นางก็มีพลังการบำเพ็ญเพียรขั้นแปลงจิต ห่างชั้นกับหลินชิงเจียงเพียงเล็กน้อย ขว่ากลับมีชวามแตกต่างอย่างหนึ่ง ฉีหลินน้ำเป็นเวขน้ำอันเล
