หลังจากแห้งมีขนาดใกล้เคียงกับฝุ่นผง เล็กจนเกรงว่าหายใจแรงหน่อยเศษหินจะถูกเป่าหายไป
“แค่นี้น่าจะทำให้เกาะลอยได้เล็กๆ เพิ่มมาสองสามหมู่ได้นะ ถ้าไม่ได้แม้แต่หมู่เดียวก็เสียแรงที่ข้าเพียรพยายาม” จินเฟยเหยาใส่ศิลาเทียนฮุ่นลงในขวดแก้วเล็กๆ อย่างระมัดระวัง สิ่งของแบบนี้บรรจุได้สะดวกกว่า ปากกล่องหยกกว้างเกินไปเดี๋ยวร่วงกระจายหมด
ไม่รู้ว่าปู้จื้อโหยวหลบหนีไปได้แล้วหรือไม่ ถึงอย่างไรเจ้าหมอนั่นก็มีมุกเทียนจี้ ถ้าเจออันตรายมุดเข้าไปอยู่ในนั้นก็พอ จินเฟยเหยายักไหล่ คนแบบนี้ไม่ต้องเป็นห่วงสักนิด ตนเองออกจากที่นี่เข้าไปปะปนในเมืองก่อนดีกว่า
ยามราตรีในอีกห้าวันต่อมา บนเกาะจวี้เซียนที่มีผู้คนพลุกพล่าน พอจินเฟยเหยาเข้าไปในร้านอาหารที่มีทำเลดีและสูงหลายชั้นแห่งหนึ่งก็ถูกพาเข้าไปในห้องส่วนตัวชั้นบนสุดทันที นางสั่งอาหารขึ้นชื่อหลายอย่างของร้านนี้ จากนั้นดื่มชารอปู้จื้อโหยวมาส่งสุรา
ขณะที่จันทราส่องสว่าง กลับหาดวงดาราได้ยาก เป็นวันดีๆ ที่เหมาะแก่การจิบสุราชมแสงจันทร์จริงๆ อาหารก็สั่งแล้ว ดวงจันทร์ก็ขึ้นแล้ว ตอนนี้ขาดเพียงสุราคืนวิญญาณ
มองตะเกียงหินแสงราตรีที่สว่างไสวบนถนนด้านล่าง เสียงอึกทึกดังมารางๆ บ
