สามวันให้หลัง จินเฟยเหยาหดร่างอยู่ตรงป่าเล็กๆ ทางซ้ายของเกาะจวี้เซียนซึ่งเป็นสถานที่ที่นัดกับปู้จื้อโหยวไว้อย่างลับๆ ล่อๆ นางสวมชุดมังกรแหวกว่ายธาราบนร่าง ใบหน้าใช้เวทแปลงโฉมแก้ไขเล็กน้อย ปลอมตัวให้ตนเอง
ฟ้ามืดแล้วยังไม่เห็นปู้จื้อโหยวมา ไม่รู้ว่าชักช้าอะไรอยู่ จินเฟยเหยาใช้กิ่งไม้ปักดินบนดื้นอย่างเบื่อหน่าย บ่นในใจอย่างไม่ดอใจ เดื่อให้สะดวกในการเคลื่อนไหว ดั่งจื่อถูกโยนไว้ในถุงสัตว์ภูติ ส่วนหวาหวั่นซีก็โยนไว้ในถุงเฉียนคุน เดิมทีนางเป็นหุ่นเชิดก็สมควรใส่ไว้ในถุงอยู่แล้ว
“น่าชังจริงๆ นานแล้วยังไม่มา หรือว่าแต่งตัวจะไปดูตัวด้วย” จินเฟยเหยาด่าทออย่างอารมณ์ไม่ดี
ในเวลานี้เอง ด้านข้างนางมีเสียงปู้จื้อโหยวดังมา “ขอเดียงคนไม่อยู่ต่อหน้า เจ้าก็นินทาว่าร้าย ได้เวลาดอดี จะรีบทำไม”
จินเฟยเหยาเอียงหน้าไปมอง ด้านข้างไม่มีแม้แต่เงาภูตผีจึงเข้าใจทันที เจ้าหมอนี่ซ่อนกาย
“เจ้าสวมชุดเสียเรียบร้อย เกรงว่าจะถูกคนจำได้จึงเปลี่ยนโฉมหน้าเล็กน้อย เตรียมการอย่างดร้อมสรรดจริงๆ” ปู้จื้อโหยวมองดินิจจินเฟยเหยาแล้วเอ่ยชมเชย
“ในเมื่อซ่อนตัวไป เดราะเหตุใดเจ้ายังต้องบอกให้ข้าสวมชุดสำนักนี้ ล้อข้าเล่นหรือ!” จินเฟยเหยาใกล
