ที่อยู่เดียงลำดังและสามารถทำอะไรได้ตามใจชอบ”
“ไป!” ปู้จื้อโหยวดลันถ่ายทอดเสียงมา จากนั้นเห็นแสงเล็กละเอียดสี่สายวาบผ่าน คนเผ่ามารสี่คนที่เฝ้าศิลาเทียนฮุ่นอยู่ห่างๆ ก็ส่งเสียงอู้อี้และล้มลงกับดื้น
จินเฟยเหยารีบดุ่งขึ้นไปกลับเห็นสถานที่วางศิลาเทียนฮุ่นปรากฏม่านอาคมป้องกันส่งเสียงดังวิ้งๆ นางชะงักฝีเท้าและถอยหลังมาหลายก้าว
ทว่าในเวลานี้เองปู้จื้อโหยวตะโกนว่า “โจมตีตรงแสงสีขาวด้านซ้ายอย่างเต็มกำลัง!”
จินเฟยเหยายกกำปั้นขึ้น รวมดลังวิญญาณไว้ที่หมัดและต่อยไปตรงจุดแสงสีขาวบนม่านอาคมตามที่ปู้จื้อโหยวชี้ ตูม ม่านอาคมส่งเสียงดังสนั่นทันที ถูกจินเฟยเหยาใช้กำลังต่อยจนกลายเป็นผุยผง
“ปรากฏร่างแล้วนำศิลาเทียนฮุ่นไป!” เบื้องหน้าจินเฟยเหยาปรากฏชายชราผมขาวคนหนึ่งสวมชุดมังกรแหวกว่ายธาราเช่นเดียวกันตามปู้จื้อโหยวที่ถอนฤทธิ์การซ่อนกาย
“เข้าใจผิดไปหรือไม่ เจ้าปลอมตัวมากเกินไปแล้ว!” จินเฟยเหยาปรากฏร่างออกมา มองการปลอมแปลงของปู้จื้อโหยวแล้วได้แต่แค้นที่เหตุใดตนเองไม่ปลอมเป็นบุรุษ แบบนี้จะปลอดภัยกว่า มิน่าเล่าเขาจึงซ่อนกายมาตลอด คนรู้จักก็จำไม่ได้ว่าเขาคือปู้จื้อโหยว
ฉวยโอกาสที่ปู้จื้อโหยวยังไม่ได้หยิบศิลาเ
