ียงและฐานะก็ไม่ได้ลิ้มรส
เห็นจินเฟยเหยาน้ำลายสอและมีสีหน้าตื่นเต้น ปู้จื้อโหยวได้แต่ทอดถอนใจยายนี่ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย ขอเพียงใช้ของกินก็สามารถลักพาตัวไปได้ทันที พอมองด้านข้าง ไม่รู้ว่าพั่งจื่อวิ่งมาตั้งแต่เมื่อใด มองเขาด้วยสีหน้าตะกละตะกลามเช่นเดียวกัน บนหลังยังแบกหุ่นเชิดที่งดงามตัวนั้น
เสี่ยวหวั่นเอานิ้วจิ้มปาก นั่งอยู่บนหลังของพั่งจื่อเอ่ยพึมพำอย่างประหลาดใจ “สุราคืนวิญญาณ นั่นเป็นสิ่งของใด อร่อยกว่าถังหูลูหรือไม่?”
“อืม เรื่องเป็นแบบนี้” ปู้จื้อโหยวรีบส่งเสียงขึ้นจมูกและกระแอมให้คอโล่ง “พวกเราไปขโมยศิลาเทียนฮุ่นที่เป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ของเผ่ามารโลกวิญญาณซิงหลัวบนเกาะเซียวโม่…”
ไม่รอให้ปู้จื้อโหยวเอ่ยจบ จินเฟยเหยาก็แหกปากทันที “เกาะเซียวโม่! เจ้ารับผลประโยชน์จากจอมมารหลงมาใช่หรือไม่ เหตุใดจึงล่อลวงข้าไปยังสถานที่ที่เขาอยู่ คนโง่งมจึงยอมไป เห็นข้าเป็นคนปัญญาอ่อนหรือ”
“ไม่ต้องตื่นตระหนก เจ้านึกว่าตนเองเป็นใคร ท่านลุงของข้าเป็นบุคคลชั้นแนวหน้า ใครจะมีเวลาว่างมาจับเจ้า เจ้าไม่คิดดูหน่อยล่ะ ก่อนหน้านี้เจ้ายังเฝ้าบ้านและเป็นพาหนะได้ บางครั้งยังเป็นหมอนอิงอุ่นตั่ง เจ้าว่านำเจ้าในตอนนี้กลับไปจะสามาร
