ถทำอะไรได้? เฝ้าบ้านก็ไม่น่าเกรงขาม เป็นพาหนะก็ยังต้องเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา อุ่นตั่งน่ะหรือ…สตรีต่อคิวยาวไปถึงอีกหลายปีให้หลัง ไม่ถึงรอบของเจ้าหรอก” ปู้จื้อโหยวเบือนหน้าไปหลบเสียงตะโกนของจินเฟยเหยาและเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ
จินเฟยเหยานิ่งอึ้ง คิดดูอย่างละเอียดสิ่งที่ปู้จื้อโหยวพูดก็ถูกต้อง ตอนนี้ดูเหมือนตนเองจะไม่มีประโยชน์อะไร บุคคลเช่นจอมมารหลงไม่จำเป็นต้องจับตามองตนเองตลอด เป็นห่วงว่าจอมมารหลงจะมาหาเรื่องก็ดูเหมือนจะหลงตนเองเกินไปหน่อย
แต่พอนางคิดอีกที ถึงคำพูดนี้จะมีเหตุผล แต่เหตุใดฟังแล้วไม่ค่อยสบายใจเหมือนตนเองเป็นเศษสวะที่ไม่มีค่าเลยสักนิด อารมณ์จึงซับซ้อนสับสน
เห็นจินเฟยเหยาสงบลง ปู้จื้อโหยวจึงล้วงหูและเอ่ยต่อว่า “เจ้าให้นกปีกสวรรค์นัดข้ามาพบภายในหนึ่งเดือน แต่เห็นเจ้ายังมีเวลาอีกหนึ่งเดือนจึงไปล่าเจียวถู พอดีฉวยโอกาสที่ว่างไปขโมยหินเทียนฮุ่นเป็นเพื่อนข้า ระยะทางใกล้ขนาดนี้ ขโมยสิ่งของครู่เดียวก็สามารถไปล่าเจียวถูตามกำหนดเวลาที่วางไว้ได้ แล้วเจ้ายังได้ค่าแรงฟรีๆ ด้วย เหตุใดจึงไม่ยินดีไปกระทำ”
“เพราะเหตุใดต้องขโมยสิ่งของ?” จินเฟยเหยาขมวดคิ้วเอ่ยถาม
“ท่านลุงของข้ามาดูตัวมิใช่หรือ? ศิลาเทียนฮุ่นเป
