่ยว่า “กานกับเหมยเป็นคนตระกูลเดียวกัน เพียงแต่เหมยไม่พัวพันท่านลุงของข้าและแต่งไปตระกูลอื่นนานแล้ว กานและเหมยมีนิสัยใกล้เคียงกัน ตอนนี้กานใช้โอกาสที่อยู่บนเกาะไปยั่วยวนไป๋เจี่ยนจู๋ตลอดเวลา มีหลายครั้งที่บุกเข้าห้องของเขาอย่างใจกล้าโดยไม่สวมอะไรเลยคิดจะยั่วยวนเขา ได้ยินว่าไป๋เจี่ยนจู๋เอ่ยปากว่าต้องการกลับสำนัก ไม่ยอมเฝ้าเกาะส่งตัวอีก”
ตอนปู้จื้อโหยวเล่าเรื่องนี้รู้สึกว่าน่าขำที่สุด เล่าพลางหัวเราะไม่หยุด ทว่าจินเฟยเหยากลับไม่มีปฏิกิริยาเลย เพียงแต่มองปู้จื้อโหยวหัวเราะคนผู้นั้นอย่างเบิกบาน
มีอะไรน่าขำ เรื่องพรรค์นี้ก็ต้องไปแอบดู ยิ่งอยู่ก็ยิ่งถอยหลังจริงๆ จินเฟยเหยาส่ายศีรษะถอนหายใจแล้วเอ่ย “ข้ามีธุระอยากจะขอยืมตัวเจ้าสักหลายวัน เรื่องที่ไม่น่าขำสักนิดแบบนี้ เจ้าขายให้ซื้อเต้าจิงหาศิลาวิญญาณเถอะ”
“เพราะเหตุใดเจ้าจึงไม่สนใจเรื่องรักๆ ใคร่ๆ ของชายหญิง? หรือเจ้าไม่รู้ว่าราคาขายข้อมูลเหล่านี้ให้ซื่อเต้าจิงสูงกว่าข้อมูลอื่นๆ มีผู้บำเพ็ญเซียนบุรุษและสตรีที่ภายนอกชืดชามากเพียงใดที่แอบอ่านเรื่องเหล่านี้ลับหลังและชื่นชอบอย่างยิ่ง” ปู้จื้อโหยวเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ
จินเฟยเหยาก็มองเขาอย่างตั้งใจ “มีอะไร
