นสบายอย่างยิ่ง ดังนั้นบนเกาะจึงสร้างศาลาคลายร้อนเล็กๆ หลากหลายรูปแบบจำนวนเก้าสิบเก้าหลัง
ก่อนหน้านี้จินเฟยเหยาเคยมาครั้งหนึ่ง เนื่องจากได้รับความนิยมมาก คนที่มาเที่ยวบนเกาะจึงค่อนข้างเยอะ เพื่อควบคุมจำนวนคนดังนั้นจึงไม่มีท่าเรือ ให้บรรดาผู้บำเพ็ญเซียนมาเที่ยวเป็นหลัก พอถึงบนเกาะก้วนถิงจินเฟยเหยาก็ตกตะลึง เหตุใดบนภูเขาจึงมีคนมากมายขนาดนี้?
อีกทั้งสิ่งที่ทำให้นางสงสัยคือในจำนวนนั้นถึงกับมีคนเผ่ามารจำนวนมาก นี่มันเรื่องอะไรกัน? หรือว่าเกาะก้วนถิงถูกแบ่งให้คนเผ่ามารแล้ว!
บรรดาคนเผ่ามารและผู้บำเพ็ญเซียนเผ่ามนุษย์ล้วนเดินเที่ยวบนเกาะก้วนถิงอย่างเป็นมิตร ดูแล้วสงบสุขอย่างยิ่ง ไม่มีความรู้สึกว่าถูกเผ่ามารยึดครองเลยสักนิด อีกทั้งระหว่างนั้นยังเห็นได้ว่ามีผู้บำเพ็ญเซียนเผ่ามนุษย์นำทางพาผู้บำเพ็ญเซียนเผ่ามารเที่ยว เป็นการพาญาติห่างๆ ออกมาเที่ยวโดยแท้
ตรงศาลาหลิวเฟิงมีผู้บำเพ็ญเซียนเผ่ามารนั่งอยู่สิบกว่าคน ท่าทางเป็นพวกเดียวกัน ดูเหมือนจินเฟยเหยาจะเบียดเข้าไปไม่ได้แล้ว พอเห็นภาพนี้จินเฟยเหยาก็รู้สึกว่าไม่ถูกต้อง ต่อให้ระหว่างมนุษย์และมารที่โลกวิญญาณซิงหลัวอยู่ด้วยกันได้ แต่ก็ไม่ถึงขั้นดีขนาดนี้ จ
