อยู่ดี
เทียบกับหวั่นซีตัวน้อยอายุหกเจ็ดขวบที่ต้องการเล่นซ่อนหาทั้งวันแล้ว ท่านแม่หวั่นซีจึงเป็นการดำรงอยู่ที่ทำให้คนหวาดกลัวที่สุด
เพื่อแยกแยะพวกนาง นอกจากชื่อของหวาหวั่นซีและเนี่ยนซีแล้ว เด็กน้อยใสซื่อที่ไม่รู้ว่ามาจากไหนตั้งชื่อว่าเสี่ยวหวั่น ส่วนท่านแม่หวาซีก็คือฮูหยินหวา
สิ่งเดียวที่ปลอบประโลมจิตใจคือ หวาซีสร้างหวั่นซีขึ้นมามากมาย เวลานี้มีเพียงสี่คนที่ปรากฏตัวขึ้น ถ้าเพิ่มมาอีก จินเฟยเหยาคิดว่าตนเองคงต้องทำลายหุ่นเชิดทิ้ง เพียงเพื่อไม่ให้มีเสียงกวนใจ
ในที่สุดก็ต่อแขนได้ ปากของหวาหวั่นซียังไม่หุบ จินเฟยเหยายกไม้กวาดบนพื้นขึ้นยัดใส่มือนาง หวาหวั่นซีมองไม้กวาดในมือ ดวงตาก็เริ่มอยากหลับ ปากยังเอ่ยเสียงแข็ง “จินเฟยเหยา เจ้าอำมหิตนัก”
“ข้าเห็นว่าเจ้าสังหารสัตว์ทะเลเหนื่อยแล้ว ดังนั้นอยากให้เจ้าพักผ่อนหน่อย” จินเฟยเหยาหัวเราะหึๆ แล้วเอ่ยกับหุ่นเชิดที่ลืมตาขึ้นอีกครั้ง “ฮูหยินหวา ห้องของท่านเพิ่งมีกลีบดอกไม้ปลิวเข้าไป”
พอฮูหยินหวาได้ยินก็รีบสวมเสื้อผ้า ถือไม้กวาดวิ่งไปกวาดพื้น ปากพูดไม่หยุด “เมื่อวานข้าเพิ่งกวาดใบไม้ออกไป เหตุใดวันนี้จึงปลิวเข้ามาอีกแล้ว”
“ฮูหยินหวา ท่านไม่ได้กวาดเมื่อวาน
