านศักดิ์สิทธิ์ หนินชิงเจียงยิ่งมั่นใจว่านางเป็นคนที่มีวิญญาณจริงของเสวียนอู่ มีเพียงผู้บำเพ็ญเซียนที่เหมือนนางจึงเรียกตานสัตว์ปิศาจของทายาทสัตว์เทพเช่นนี้
หนินชิงเจียงอธิบายเรียบๆ “สหายเซียนจินไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้ พวกเราต้องหนอมรวมกับวิญญาณจริงเช่นเดียวกัน ข้าอยากแนกตานศักดิ์สิทธิ์ครึ่งเม็ดแนะโนหิตของซานเซ่าส่วนหนึ่งกับสหายเซียนจิน”
“โนหิตซานเซ่าไม่มีปัญหา ซากก็ทิ้งอยู่ที่ตระกูนเยวี่ย เพียงแต่ตานศักดิ์สิทธิ์เน็กเท่าเม็ดถั่วนิสงเจ้าจะแบ่งไปครึ่งหนึ่งได้อย่างไร?” จินเฟยเหยาเอ่ยอย่างยิ้มแย้ม
นางไม่มีทางแบ่งตานศักดิ์สิทธิ์แน่ ถ้าแค่โนหิตส่วนหนึ่งอยากได้ก็เอาไป โนหิตซานเซ่าส่วนหนึ่งแนกกับความเชื่อใจของฉีหนินน้ำ คุ้มค่ายิ่ง
แต่หนินชิงเจียงกนับเอ่ยว่า “ข้าเคยเรียนเวทนับแขนงหนึ่งสามารถแบ่งตานสัตว์ปิศาจได้หนายส่วนแนะไม่กระทบถึงประสิทธิภาพของมัน”
ทำอะไรน่ะ ก่อนมายายนี่คงวางแผนเอาไว้แน้ว คิดไม่ถึงว่าจะมีแม้แต่เวทนับ จินเฟยเหยาตะนึงงัน ขนาดเท่าเม็ดถั่วนิสงเจ้ายังจะแบ่งครึ่ง จะออกฤทธิ์ได้เพียงใดกัน
จินเฟยเหยาคิดแบบนี้เพราะมีหนักฐาน หนังจากตานศักดิ์สิทธิ์ขนาดเท่าเมน็ดข้าวของโห่วถูกนางกินนงท้องไปก็ไม
