จึงทำให้คนบริสุทธิ์จำนวนมากต้องสูญเสียชีวิต! กลางคืนเจ้านอนหลับลงหรือ? จิตใจสงบหรือ!”
“กลางคืนข้าฝึกบำเพ็ญ นอนหลับน้อยมาก” จินเฟยเหยามองนางแล้วเอ่ยตอบด้วยสีหน้าจริงจัง
“เจ้า!” หลินชิงเจียงชะงัก เพลิงโทสะในใจพลุ่งขึ้นทันที สิ่งที่นางเกลียดชังที่สุดคือคนประเภทถึงตายก็ไม่ยอมรับผิด จะโน้มน้าวอย่างไรก็ไม่สำนึกผิด
จินเฟยเหยาพลันกวักมือให้นาง “เจ้าหยุดสักครู่ รอข้าจัดการซานเซ่าก่อน”
จากนั้นนางก็เดินไปหาเด็กหนุ่มที่ยังร้องไห้คร่ำครวญคนนั้น หลังจากตบบ่าของเขาและเอ่ยอย่างเต็มไปด้วยน้ำใสใจจริง “ข้าเคยบอกแล้วว่าให้ฉลาดหน่อย เจ้าวิ่งมาหาที่ตายเบื้องหน้าข้าครั้งแล้วครั้งเล่าทำไม!”
“หา?” เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองนางอย่างหวาดกลัว ใบหน้ายังเต็มไปด้วยคราบน้ำตา
“ข้าบอกว่าเจ้ารนหาที่ตาย!” จินเฟยเหยายื่นมือไปบีบคอเขาทันที ทงเทียนหรูอี้เหนือศีรษะลอยออกมา ชิ้นหนึ่งกลายเป็นเชือกยาวมัดเขาไว้อย่างแน่นหนา ทงเทียนหรูอี้อีกชิ้นกลายเป็นกระบี่ยาวแทงหัวใจของมัน
“เจ้าคิดจะทำอะไร!” สายตาของหลินชิงเจียงเคร่งเครียด คิดไม่ถึงว่าจะกล้าฆ่าคนต่อหน้าข้า นางยกมือขึ้น โล่ผลึกที่โปร่งใสเป็นประกายลอยออกมาและพุ่งมาอย่างรวดเร็วคิดจะคุ้มกันเ
