สมบัติยังคิดจะสั่งสอนข้า
ประมุขตระกูลเยวี่ยมองคนทั้งสองทะเลาะกัน สมควรค้นหาซานเซ่าก่อนมิใช่หรือ เรื่องประเภทต้านทานการโจมตีหรือไม่ สมควรเอ่ยถึงในภายหลังมิใช่หรือ
ในเวลานี้เองมีเด็กหนุ่มที่ทั่วร่างเต็มไปด้วยฝุ่นวิ่งมา เขาวิ่งพลางตะโกนเสียงดัง “ท่านพ่อ! ฮูหยินใหญ่และท่านแม่ของข้า ยังมีท่านน้าหก ท่านน้าสิบสอง ท่านน้าสิบห้าสิบหกสิบเจ็ดล้วนตายหมดแล้ว!”
“หา!” ประมุขตระกูลเยวี่ยตะลึงงัน เหตุใดคนที่ตายล้วนเป็นคนที่ตนเองชมชอบ!
เด็กหนุ่มคนนี้เพิ่งอายุสิบเจ็ดสิบแปด ใบหน้าเต็มไปด้วยฝุ่นสกปรก เขาเช็ดน้ำตาที่หางตา ร่ำไห้อย่างเจ็บปวดพลางเอ่ยว่า “ท่านพ่อ! พวกท่านแม่ถูกบ้านทับตาย ถ้าตอนนั้นมีคนต้านทานการโจมตีให้เบนไปบ้านคงไม่ถล่ม ถ้าบ้านไม่ถล่มพวกนางคงไม่ตาย หญิงรับใช้ชราและสาวใช้มากมายในคฤหาสน์คงไม่ถูกทับตาย”
จินเฟยเหยาไม่ส่งเสียง ยืนกอดอกมองเขาร้องไห้คร่ำครวญอยู่ด้านข้าง ส่วนผู้บำเพ็ญเซียนคนอื่นๆ ก็ไม่มีปฏิกิริยา เป็นตายขึ้นอยู่กับชะตา ลาภยศขึ้นอยู่กับฟ้า นี่เป็นเรื่องปกติอย่างยิ่ง
ทว่าหลินชิงเจียงกลับทนดูต่อไปไม่ได้ เค้นถามจินเฟยเหยาทันที “สหายเซียนจิน เจ้าดูผลลัพธ์ที่ตามมาตอนนี้ เนื่องจากเจ้าไม่กระทำ
