่ารอบด้านเงียบสงัดไม่มีเสียงเลยสักนิด นางเก็บหัวกะโหลกขึ้นสูดลมหายใจกลางอากาศแล้วดมหัวกะโหลกอีก เป็นซานเซ่าจริงๆ หนีได้รวดเร็วนัก ถูกงับแค่ขนกระจุกเดียว
“เจ้าตามข้ามาทำไม กลัวว่าซานเซ่าจะถูกข้าชิงไปหรือ?” จินเฟยเหยาตบฝุ่นบนหัวกะโหลกพลางเอ่ยถาม หลินชิงเจียงยืนอยู่บนยอดไม้ มองจินเฟยเหยาเช็ดหัวกะโหลกด้วยพฤติกรรมประหลาดแล้วเอ่ยอย่างเย็นชา “ข้ามาเพื่อซานเซ่า ไม่อาจให้เจ้าแย่งชิงไปก่อน”
จินเฟยเหยาเงยหน้าขึ้นมองนาง เอ่ยถามอย่างสงสัย “เจ้าคิดจะสู้กันสักยก?”
“ยังหาซานเซ่าไม่พบ มีอะไรน่าต่อสู้ อีกทั้งพวกเรายังไม่มีความแค้นต่อกัน ขั้นกำเนิดใหม่ลงมือรัศมีการโจมตีค่อนข้างกว้าง บนเกาะตันหลินมีคนธรรมดาจำนวนมาก ทำลายที่นี่แล้วพวกเราสามารถจากไปโดยไม่สนใจ แต่ตระกูลเยวี่ยและคนธรรมดาที่อาศัยอยู่ที่นี่จะทำอย่างไร คงไม่อาจย้ายบ้านไปเกาะอื่น แม้แต่ขณะที่จับซานเซ่าข้ายังหวังว่าสหายเซียนจะยั้งมือไว้ไมตรี อย่าทำลายที่นี่มากเกินไป” หลินชิงเจียงบอกเรียบๆ
ภายใต้ภาพลักษณ์อันสว่างไสวของนาง จินเฟยเหยาพลันรู้สึกว่าตนเองเล็กจ้อย คนผู้นี้เป็นคนมีจิตใจดี ได้ยินว่าฉีหลินเป็นสัตว์เทพที่มีเมตตา แม้แต่ยามเดินเหินยังตัดใจเหยี
