ยบมดตัวหนึ่งตายไม่ได้ คาดว่าคงไม่สังหารคนตามอำเภอใจ?
จินเฟยเหยาได้รับผลกระทบจากนางจึงเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “สหายเซียนหลินโปรดวางใจ ข้าจะควบคุมพลังอย่างระมัดระวังไม่ให้ทำลายเกาะตันหลิน แต่ข้าคิดว่าถ้าข้าไม่ทันระวังทำลายสิ่งของเหล่านี้ภายใต้สภาพที่ถูกบีบคั้นและไม่มีทางเลือก สหายเซียนหลินก็จะช่วยสร้างขึ้นใหม่สินะ”
หลินชิงเจียงตะลึงงัน ตอบอย่างเย็นชา “สหายเซียนจิน ผู้ใดทำผู้นั้นก็รับผิดชอบ ถ้าเป็นเรื่องที่เจ้ากระทำ ข้ายังหวังว่าเจ้าจะรับผิดชอบ การผลักภาระให้ผู้อื่นไม่ใช่เรื่องที่ผู้บำเพ็ญเซียนคนหนึ่งพึงกระทำ”
หลังจากบริภาษ หลินชิงเจียงก็หายวับไปจากบนยอดไม้ในป่า
ใช้การรับรู้รู้สึกได้ว่านางจากไปไกลแล้ว จินเฟยเหยาโยนกะโหลกศีรษะในมือพลางเอ่ยยิ้มๆ “ข้าตกใจหมด นึกว่าวิญญาณจริงของฉีหลินยึดครองเป็นส่วนใหญ่ ท่าทางความรู้สึกของมนุษย์จะยึดครองเป็นส่วนใหญ่ มีความเห็นแก่ตัวย่อมสามารถร่วมมือกันได้ ถ้าไร้ความเห็นแก่ตัวไร้ความปรารถนาจริงๆ คงเป็นแม่พระของปวงชน เกรงว่าคงจัดการได้ยาก ไม่กลัวคนดีที่ในใจมีความเมตตา กลัวเพียงคนดีที่คิดจะทำแต่ความดี”
จินเฟยเหยาพูดคำพูดอันงุนงงเหล่านี้แล้วสูดจมูกอีกครั้ง กลิ่นของหลิน
