งดึก
เจ้าคนประเภทไม่รู้จักกฎเกณฑ์ จงใจทิ้งทุกคนไว้เพื่อจะได้ศิลาวิญญาณและซานเซ่าไปคนเดียวช่างน่าชังจริงๆ ถูกซานเซ่าทุบตีจนตายอยู่บนภูเขาเป็นดีที่สุด
จินเฟยเหยามองหลังภูเขาแล้วยิ้มแย้มขึ้น “คนที่ไปคือสหายเซียนหลิน นางต้องไม่ถูกซานเซ่าทำร้ายแน่ เพียงแต่ไม่รู้ว่านางหาซานเซ่าพบหรือไม่ อาละวาดจนความเคลื่อนไหวใหญ่โต”
พ่อบ้านส่ายศีรษะพลางถอนหายใจ “ผู้อาวุโสหลินพลังการบำเพ็ญเพียรสูงส่ง คิดจะจับซานเซ่ากลับง่ายดายดุจพลิกฝ่ามือ ผู้อาวุโสจินไม่ไปหรือ? ถ้าไปช้า ซานเซ่าตกอยู่ในมือผู้อาวุโสหลิน ถึงตอนนั้นคิดจะจับก็สายไปแล้ว”
“จะว่าไปก็จริง เพียงแต่…” จินเฟยเหยาพยักหน้า แต่กลับมีสีหน้าลำบากใจอีก
พ่อบ้านเอ่ยถามอย่างห่วงใย “ผู้อาวุโสจินเป็นอะไรไป? หรือขัดเขินที่จะแย่งชิงซานเซ่ากับผู้อาวุโสหลิน รู้สึกว่าพลังการบำเพ็ญเพียรของผู้อาวุโสหลินสูงกว่า ท่านจึงคิดจะยอมมอบซานเซ่าให้แก่ผู้อาวุโสหลิน? ที่จริงนี่เป็นเรื่องที่ทุกคนต้องอาศัยความสามารถของตนเอง ขอเพียงอาศัยความแข็งแกร่งได้มา คาดว่าผู้อาวุโสหลินคงไม่ว่าอะไร”
“เฮ้อ” จินเฟยเหยาถอนหายใจ พลันยื่นมือไปวางบนไหล่พ่อบ้าน พ่อบ้านตะลึง มือไม้ปั่นป่วนทันที เอ่ยอย่างแตกตื่น
