“ผู้อาวุโสจิน ข้าเป็นเพียงพ่อบ้านขั้นฝึกปราณตัวเล็กๆ หากมีที่ใดล่วงเกินโปรดให้อภัยด้วย”
จินเฟยเหยายื่นมือไปตบใบหน้าของเขาแล้วเอ่ยอย่างยิ้มแย้ม “เจ้ารู้สึกว่าพลังการบำเพ็ญเพียรของผู้อาวุโสหลินสูงส่ง หน้าตาก็ฉลาดเฉลียว หลอกลวงได้ยากเย็นดังนั้นจึงมาหาข้าใช่หรือไม่ หรือว่าข้าหน้าตาเหมือนคนโง่งม บนหน้าผากเขียนตัวอักษรขนาดใหญ่สี่ตัวว่าคนโง่หลอกง่าย?”
“ข้าไม่รู้ว่าสหายเซียนจินกำลังพูดอะไร ข้าหลอกลวงอะไรผู้อาวุโสจิน? ข้ายังไม่ได้ทำอะไรเลย” พ่อบ้านรีบอธิบายด้วยสีหน้างุนงง
“ให้ข้าคิดก่อน เจ้าหลอกอะไรข้านะ” จินเฟยเหยาแสร้งทำเป็นครุ่นคิด จากนั้นพลันเงยหน้าขึ้นเอ่ยว่า “เจ้าคิดจะกระตุ้นให้ข้าไปแย่งสิ่งที่เรียกว่าซานเซ่ากับหลินชิงเจียง จากนั้นให้พวกเราเข่นฆ่ากันเอง ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นกำเนิดใหม่สองคนที่ร้ายกาจที่สุดที่นี่ตายแล้วค่อยถูกซานเซ่ากิน มันก็จะสามารถเพิ่มพลังการบำเพ็ญเพียรได้”
พ่อบ้านมีสีหน้าตกตะลึง “ผู้อาวุโส ท่านพูดอะไรน่ะ ซานเซ่ามีอยู่จริง เรื่องอื่นข้าไม่รู้ ข้าทำเช่นนี้จะได้ประโยชน์ใด ท่านอย่าเป็นผู้ใหญ่ข่มเหงผู้น้อย ขั้นกำเนิดใหม่รังแกขั้นฝึกปราณ นี่ถือว่าเป็นผู้อาวุโสและเซียนแบบใด”
“ถ้าคนที่
