อาหารไว้เลย ตอนนี้ผู้อื่นเอ่ยปากว่าจะกินอาหาร หรือจะบอกว่าให้รอสักครู่ ข้าจะส่งคนไปทำเดี๋ยวนี้?
เห็นประมุขตระกูลเยวี่ยยังไม่ได้สติ จินเฟยเหยายิ้มแย้มเอ่ยว่า “คาดว่าประมุขตระกูลเยวี่ยคงเตรียมอาหารเลิศรสไว้มากเป็นพิเศษเพื่อรับรองทุกคนจึงต้องใช้เวลาเตรียม ไม่เป็นไร ข้าไม่รังเกียจที่จะรอ”
ประมุขตระกูลเยวี่ยได้สติขึ้นมา รีบรับคำ “เป็นเช่นนี้พอดี ผู้อาวุโสโปรดรอสักครู่ ข้าไปส่งผู้อาวุโสหลินพักผ่อนที่เรือนข้างก่อน แล้วจะไปดูห้องครัวสักหน่อยว่าทำไมอาหารยังไม่เสร็จ”
“ไปเถอะ ข้าจะรอเจ้าอยู่ที่นี่” จินเฟยเหยายิ้มแย้มอย่างไม่ใส่ใจสักนิด
นางไม่ใส่ใจแน่นอน รู้ชัดๆ ว่าประมุขตระกูลขั้นสร้างฐานเสนอให้รับประทานอาหารเพียงเพื่อผ่อนคลายบรรยากาศกระอักกระอ่วนเท่านั้น ใครให้เขาพูดว่ารับประทานอาหารล่ะ บอกว่าไปชมทิวทัศน์ก็ยังดี นี่ส่งมาถึงปากจะไม่กินสักมื้อได้หรือ
หลินชิงเจียงเดินไปถึงหน้าห้องโถงก็หยุดฝีเท้าเบือนหน้ามามองจินเฟยเหยา ส่วนจินเฟยเหยาก็ยิ้มตาหยีมองดูนาง หลังจากทั้งสองคนสบตากัน หลินชิงเจียงก็เดินออกจากห้องโถง
“อยากกินนางจริงๆ แต่ดูแล้วเหมือนจะเป็นกระดูกแข็ง แทะยาก จัดการซานเซ่าก่อนดีกว่า ตัวใหญ่ต้องเก็บไ
