มาก ต้องส่งคนไปซื้อที่เกาะมู่ซาน
เหมือนภูติเทพดลใจ ประมุขตระกูลเยวี่ยพลันเอ่ยปากว่า “ข้าเตรียมสุราไว้ เชิญผู้อาวุโสทั้งสองท่านให้เกียรติรับประทานอาหารสักมื้อ”
ประมุขตระกูลเยวี่ยคิดว่า ผู้บำเพ็ญเซียนสองคนนี้ต้องไม่กินอาหารแน่ ถึงตอนนั้นเขาจะเสนอให้พาผู้อาวุโสทั้งสองท่านไปพักผ่อน อีกสองวันค่อยรวมพลไปล่าซานเซ่า
เป็นอย่างที่เขาคิดจริงๆ หลิงชิงเจียงเอ่ยปฏิเสธเรียบๆ “ขอบคุณประมุขตระกูลเยวี่ย ข้างดอาหารมาหลายปีแล้ว”
“เช่นนั้นข้าจะให้คนพาผู้อาวุโสหลินไปพักผ่อนก่อน อีกสองวันขึ้นภูเขาล้อมปราบซานเซ่า” ประมุขตระกูลเยวี่ยรีบทำตามเจตจำนงของผู้อื่นทันที เอ่ยด้วยรอยยิ้ม
“ได้” หลินชิงเจียงพยักหน้า
“ประมุขตระกูลเยวี่ยเตรียมแล้ว ถ้าข้าปฏิเสธก็คือไม่ไว้หน้าท่าน ข้าจะดื่มเป็นเพื่อนท่านสักจอก” จินเฟยเหยาที่นั่งอยู่ด้านข้างเอ่ยปาก
ประมุขตระกูลเยวี่ยและหลินชิงเจียงมองนางอย่างประหลาดใจ หลินชิงเจียงรู้สึกว่าผู้บำเพ็ญเซียนขั้นกำเนิดใหม่ดื่มสุราเป็นเพื่อนผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานเป็นเรื่องที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงว่าทั้งสองคนล้วนงดอาหาร ส่วนประมุขตระกูลเยวี่ยกลับตะลึงงันไปโดยสมบูรณ์ เขาไม่ได้เตรียม
