บทที่ 120 ศพผี (1)
“อย่าฆ่าฉัน!” ชายคนนั้นเอามือกุมหัวแล้วขดตัวกลม พูดจาฟังไม่ได้ศัพท์ “ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันไม่อยากตาย อย่าฆ่าฉัน…”
เฝ่ยไป๋ลู่ขมวดคิ้ว
เธอเดินเข้าไปในห้อง ขณะที่กานว่างส่งสายตาห้ามปราม เธอก็กดเปิดสวิตช์ไฟที่ผนัง
แสงไฟสว่างแสบตาทำให้ทุกคนหรี่ตาลงโดยม่รู้ตัว เมื่อพวกเขาลืมตาขึ้นอีกครั้งก็เห็นภาพในห้องอย่างชัดเจน พวกเขาเบิกตากว้างด้วยความสยองขวัญอย่างมาก
ครั้นเห็นผู้หญิงคนหนึ่งนอนอยู่บนพื้น แขนขาดูหลวม ล้มอยู่ในลักษณะท่าทางผิดรูป
ชุดสีแดงที่สวมสวยพราวเต็มไปด้วยเสน่ห์ราวกับสระเลือด
เหมียวจื่ออั๋งที่กำลังถ่ายทอดสดทางโทรศัพท์หันกล้องไปที่พื้นทันที
การเคลื่อนไหวของเขาเร็วมาก ทำให้ภาพผู้เสียชีวิตเพียงแวบผ่านไปเท่านั้น แต่ชาวเน็ตก็ตกใจกับการเคลื่อนไหวของเขาจนกรีดร้องลั่น
[ระดับความน่ากลัวของการเผชิญหน้ากับศพให้ 100 เลย]
[ระดับความน่ากลัวที่ซ่อนเลนส์กล้องจนมองไม่เห็นคือ 100,000,000]
[ยิ่งคลุมเครือ ยิ่งน่ากลัว]
ผิวของหญิงสาวคนนั้นขาวซีดไร้สีเลือด มีรอยฟกช้ำหลายระดับแตกต่างกันบนร่างกายปรากฏขึ้น บริเวณแก้มบวมเป่ง
เฝ่ยไป๋ลู่ทรุดตัวนั่งยอง ๆ ตรวจดูรอยนิ้วมือบีบคอห้านิ้วที่อยู่บนคออย่างชัดเจน “รอยบีบนั้นจมลึกมาก กระดูกผิดรูปเล็กน้อย คน ๆ นี้น่าจะถูกบีบคอตาย”
เธอยื่นมือออกมาเปรียบเทียบในอากาศ “มันใหญ่กว่านิ้วของฉัน ฆาตกรน่าจะเป็นผู้ชาย”
ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดไม่เห็นภาพ แต่ยังได้ยินเสียง
