จากการอนุมานของเฝ่ยไป๋ลู่ พวกเขาต่างก็แสดงเหตุผลของตนเองออกมา
[บีบคอคนให้ตายได้ แสดงว่าอีกฝ่ายต้องเป็นผู้ชายที่แข็งแรงและมีพละกำลังมากเลยนะ]
[คาดคะเนจากที่เกิดเหตุ ความจริงมีเพียงหนึ่งเดียว …ผู้ต้องสงสัยคือชายวัยกลางคนที่อยู่ในบ้าน!]
[แต่ว่าไม่ถูกสิ ถ้าชายวัยกลางคนเป็นคนฆ่า ทำไมเขาต้องตะโกนเสียงดังด้วยล่ะ? ควรจะทำลายสถานที่เกิดเหตุด้วยไม่ใช่เหรอ?]
[ฉันเดาได้อีกอย่าง เป็นไปได้ไหมว่าชายวัยกลางคนเกิดอาการประสาทหลอน คิดว่าผู้คนนั้นเป็นผีเลยฆ่า?]
ไม่ว่าจะคาดเดาแบบไหน ก็ไม่พ้นชายวัยกลางคน
กานว่างฟังการอนุมานของเฝ่ยไป๋ลู่จบ ก็เข้าไปจับตัวชายวัยกลางคนทันที และถามแกมบังคับว่า “เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร?”
“ฉันไม่รู้ ฉันเองก็ไม่รู้จักคนคนนี้!” ชายวัยกลางคนร้องไห้อย่างขมขื่น “เดิมฉันหลับสนิท แล้วก็ได้ยินคนตะโกนเรียกชื่อฉัน พอลืมตาขึ้นก็เห็นผีผู้หญิงห้อยอยู่ตรงประตู ฉันนึกว่าจะมาฆ่าฉัน เลยตกใจกลัวจนร้องลั่น จากนั้นพวกคุณก็เข้ามา!”
“ฉันไม่ได้ฆ่า พวกคุณดูมือฉันสิ…” ชายวัยกลางคนตัวสั่น เขายื่นมือที่พันผ้าก๊อซออกมาอย่างสั่นเทา
จากนั้นเขาก็แกะผ้าก๊อซออก เผยบาดแผลตกสะเก็ดบนฝ่ามือเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตนเอง “ถ้าฉันบีบคอเธอตาย บาดแผลบนมือของฉันจะต้องปริออกจนเลือดไหล อีกข้อหนึ่ง ตัวฉันค่อนข้างอ้วนและนิ้วหนา ไม่ตรงกับรอยบีบบนคอผู้หญิงคนนี้”
ชายวัยกลางคนมีพุงใหญ่ มองออกว่าสภาพครอบครัว
