างหน้าต่าง นางเพิ่งหย่อนก้นนั่ง ผู้บำเพ็ญเซียนคนอื่นๆ ก็รีบโยนศิลาวิญญาณไว้แล้วหนีไป นางยังไม่ได้สั่งอาหาร ผู้บำเพ็ญเซียนในตึกป้าอวี๋ทั้งหมดก็หนีหายไปจนเกลี้ยง
หนีนั้นหนีแล้ว แต่ก็ไม่ได้วิ่งไปไกล ต่างรออยู่ข้างนอกคิดจะมองผู้บำเพ็ญเซียนขั้นกำเนิดใหม่เพิ่มอีกหน่อย
เห็นร้านอาหารอันเวิ้งว้างว่างเปล่า จินเฟยเหยามองเจ้าของร้านที่มือไม้ปั่นป่วนไม่เข้าใจว่าผู้บำเพ็ญเซียนขั้นกำเนิดใหม่มาทำอะไรที่นี่แล้วเอ่ยว่า “ข้าไม่ได้กินคนเสียหน่อย พวกเขาวิ่งหนีทำไม?”
เจ้าของร้านชะงัก รีบเอ่ยตอบ “พวกเขาไม่เคยเห็นคนที่มีพลังการบำเพ็ญเพียรสูงอย่างผู้อาวุโส เกรงว่าจะรบกวนอารมณ์สุนทรีของท่านจึงล่าถอยออกไป”
ไม่จริงน่า ข้ามาเพื่อฟังพวกเขาพูดคุยกันว่ามีเรื่องน่าสนุกหรือไม่ หนีไปหมดแล้วข้ายังมาทำไม จินเฟยเหยาหงุดหงิด สมควรลดพลังการบำเพ็ญเพียรลงบ้างจริงๆ ทว่านางบรรลุขั้นกำเนิดใหม่อย่างยากลำบาก พออยู่ข้างนอกยังต้องซ่อนพลังการบำเพ็ญเพียรอีก แล้วจะเลื่อนขั้นทำไม!
เมื่อครู่บนถนนไม่เห็นมีคนมองนางอย่างให้เกียรติ นางยังนึกว่าพกพาพลังการบำเพ็ญเพียรขั้นกำเนิดใหม่มาถึงสถานที่เช่นนี้ก็ไม่มีปัญหา
เห็นเจ้าของร้านมองตนเองด้วย
