ล่าช้าอยู่ที่นี่สามเดือน จินเฟยเหยาทำกะโหลกที่เรียบลื่นหนึ่งชิ้นเสร็จก็พาพั่งจื่อเหยียบย่ำลงในลำธารส่งตัวไปโลกวิญญาณชิงหลัวต่อ
ส่งตัวแล้วอาเจียน อาเจียนแล้วก็ส่งตัว นางกัดฟันใช้เวลาสองวันส่งตัวหกสิบสามครั้ง ในที่สุดก็ร่อนลงยังถ้ำศิลาโทรมๆ แห่งหนึ่ง
ถ้ำศิลานี้เก่าแก่อย่างยิ่ง เย็นเยียบและมืดครึ้มมาก มีเพียงแสงอาทิตย์ผ่านเข้ามาจากร่องหินทางด้านข้าง กิ่งไม้และใบไม้ของเถาวัลย์สายหนึ่งก็ไต่เข้ามาทางร่องหินและห้อยใบสีเขียวอยู่ตรงนั้น ยังได้ยินเสียงคลื่นซัดฝั่งและเสียงนกทะเลร่ำร้องเป็นบางครั้งดังมาจากตรงร่องหิน
นอกจากวงเวทส่งตัวอันนี้บนพื้นก็เป็นแท่นบันไดศิลาสามช่วงนำไปสู่ภายนอก เพียงแต่ประตูถูกศิลายักษ์อุดไว้ ตอนออกไปยังต้องทำลายศิลา
หลังจากเห็นชัดว่ารอบด้านไม่มีอันตราย จินเฟยเหยาก็นำกระจกสภาพโลกวิญญาณออกมานอนมองแผนที่บนพื้น ตอนนี้จุดสีแดงตั้งอยู่บนโลกวิญญาณซิงหลัวแล้ว
“ดียิ่งนัก ในที่สุดก็ไม่ต้องส่งตัวอีก พวกเรามาถึงโลกวิญญาณซิงหลัวแล้ว” จินเฟยเหยาส่งเสียงหัวเราะลั่น
พั่งจื่อน้ำลายฟูมปากหมดสติไปนานแล้ว การส่งตัวหลายครั้งช่วงท้ายๆ ล้วนผ่านมาโดยไร้สติ จินเฟยเหยาไม่อยากทรมานคนเดียว ถึงพั่งจื่
