อหมดสติไป นางก็ไม่เก็บมันกลับเข้าถุงสัตว์ภูติยังยืนกรานหิ้วมันไว้ในมือ
กึกกึกกึก…
ด้านข้างมีเสียงสิ่งของกระทบกันดังมา จินเฟยเหยาเบือนหน้าไปมอง เป็นกะโหลกหุ่นเชิดที่ห้อยอยู่บนเอวของนาง กะโหลกศีรษะเอียงกระเท่เร่อยู่บนพื้น ขากรรไกรล่างกระทบขากรรไกรบนไม่หยุดราวกับคิดจะพูดอะไร จินเฟยเหยาหัวเราะหึๆ ให้ “เป็นอย่างไร ตื่นเต้นสินะ”
นางยินดีอย่างยิ่งที่มีคนมาลำบากด้วย แม้แต่หุ่นเชิดที่ใส่วิญญาณแล้วยังนำออกมารื่นรมย์กับวงเวทส่งตัวด้วยกัน ช่างไม่ยอมให้ผู้อื่นสุขสบายจริงๆ ขากรรไกรล่างของกะโหลกศีรษะสั่นดังกึกๆ ไม่หยุดราวกับเดือดดาลอย่างยิ่ง
“เจ้าพูดว่าอะไรข้าฟังไม่เข้าใจ หลังจากข้าได้วัสดุอื่นๆ มาให้เจ้าแล้วค่อยพูดเถอะ” จินเฟยเหยายื่นมือไปจิ้มหัวกะโหลก คิดไม่ถึงว่ากลับถูกหัวกะโหลกงับนิ้วทันที
จินเฟยเหยามองหัวกะโหลกกัดนิ้วไม่ปล่อยก็เอ่ยอย่างไม่เข้าใจ “เป็นไปไม่ได้ที่เนี่ยนซีจะทำเรื่องแบบนี้ หวาหวั่นซีก็คงไม่ทำพฤติกรรมชั้นต่ำเช่นนี้ หุ่นเชิดตัวนี้เป็นใครกันแน่ ไม่รู้จักกฎเกณฑ์มากเกินไปแล้ว!”
“เจ้าเป็นใคร?” นางเอาหน้าเข้าไปใกล้หัวกะโหลกแล้วเอ่ยถามอย่างสงสัย
ขากรรไกรล่างของหัวกะโหลกอ้าออกคิดจะเอ่ยวาจา ทว่าจิน
