วกะโหลกอย่างเจ้าไว้ข้างนอกไม่ค่อยดีนัก ใส่ไว้ในถุงเฉียนคุนให้พักผ่อนมากๆ ดีกว่า รอข้าหาวัสดุพบค่อยสร้างเจ้าออกมา”
พูดเองเออเองแล้วนางก็รีบยัดหัวกะโหลกกลับถุงเฉียนคุน แล้วหยิบพั่งจื่อที่มีขนาดเท่าฝ่ามือขึ้นราวกับไม่มีอะไร จากนั้นพินิจวงเวทส่งตัวบนพื้น บนวงเวทส่งตัวเขียนไว้แค่สองอักษรว่า เป่ยเฉิน ท่าทางวงเวทส่งตัวอันนี้จะไปทิศทางเดียว ถ้าจะไปโลกวิญญาณอื่นๆ ก็ต้องหาวิธีเอง
จินเฟยเหยาเดินไปเบื้องหน้าก้อนหินยักษ์ที่อุดไว้และปลดปล่อยการรับรู้ผ่านก้อนหินออกไป คิดจะดูสภาพภายนอกก่อน
การรับรู้ของนางทะลุผ่านก้อนหินไปไม่พบว่าด้านนอกมีสิ่งมีชีวิตใด นางจึงใช้ทงเทียนหรูอี้ฟันศิลาราวกับหั่นเต้าหู้อย่างวางใจ กลิ่นทะเลเค็มๆ พุ่งเข้ามาปะทะหน้า
เดินไปมองตรงปากถ้ำ ภายนอกไม่มีสถานที่ให้หยั่งเท้า ที่นี่คือหน้าผาที่ยื่นไปในทะเล บนหน้าผามีเถาวัลย์ปกคลุมเหมือนขนสั้นๆ หนึ่งชั้น สถานที่อื่นๆ ก็เป็นที่ซึ่งนกทะเลเล็กๆ สร้างรัง
จินเฟยเหยามองวงเวทอันนี้ลังเลเล็กน้อย ก็เลิกล้มความคิดจะอุดมันอีกครั้ง วงเวทส่งตัวทำขึ้นเพื่อให้คนใช้ อุดไว้ก็เสียเปล่า นางครุ่นคิดแล้วเปิดปากถ้ำไว้แบบนี้ นำพรมบินออกมานั่งเหาะไปโลก
