ุษย์ในมือนางก็เอ่ยถามอย่างสงสัย “อ๊บๆ อ๊บ?”
จินเฟยเหยาอุ้มกะโหลกพลางเอ่ยอย่างยิ้มแย้ม “วัสดุไม่พอ ทำได้แค่กะโหลก ต่อไปข้าหาวัสดุได้ ค่อยทำเนื้อ หนัง และส่วนอื่นๆ ของร่างกาย”
จากนั้นนางชูกะโหลกสีขาวขึ้นพลางเอ่ยว่า “เจ้าเคยอยู่กับเนี่ยนซีมาสี่สิบห้าสิบปีมิใช่หรือ ดูกะโหลกชิ้นนี้สิ ถึงจะไม่มีอะไรเลย แต่ต้องเหมือนนางราวกับพิมพ์เดียวกันแน่”
พั่งจื่อกระพริบตา อยากบอกเหลือเกินว่า แค่กะโหลกศีรษะชิ้นเดียว ผีก็มองไม่ออกว่าเหมือนหรือไม่เหมือน!
…………………………………………..
