กลางของข้าไปห้าหมื่นกว่าก้อน เจ้าจะบอกให้ละเอียดหน่อยไม่ได้หรือ?” จินเฟยเหยาเก็บกระจกสภาพโลกวิญญาณลงในถุงเฉียนคุนอย่างไม่พอใจ จากนั้นเก็บไข่เต่าเจ็ดสีหลายสิบใบ ใช้เวทอัคคีย่างแล้วหาก้อนหินนั่งลงรับประทาน
พั่งจื่อก็นั่งปอกไข่เต่าอยู่ด้านข้างแล้วยัดใส่ปากไม่หยุด จินเฟยเหยาเห็นท่าทางการกินของมันก็อดด่าทอไม่ได้ “เจ้ากินช้าๆ หน่อยได้หรือไม่ เป็นผีหิวโหยกลับชาติมาเกิดหรือ หาดทรายแห่งนี้เต็มไปด้วยไข่เต่า กินเสร็จค่อยย่างอีก ดูท่าทางการกินของเจ้าสิ แค่ชั่วพริบตาก็กินไปสามสี่สิบฟองแล้ว”
“อ๊บ! อ๊บๆๆ” พั่งจื่อชี้ไข่เต่าแล้วร้องอย่างไม่ยินยอม
จินเฟยเหยาก็เหล่มมองมันแล้วเอ่ยอย่างสงบนิ่งว่า “ข้าเคยพูดเช่นนั้นหรือ? ดูเหมือนข้าจะจำได้ว่าจะไม่กินอาหารที่ไม่อร่อยเยอะๆ อีก แต่ข้าไม่ได้บอกว่าจะไม่กินอาหารอร่อยมากๆ ไข่เต่าเจ็ดสีเลิศรสอย่างยิ่ง ข้ากินมากหน่อยจะกลัวอะไร อีกทั้งข้าก็ไม่ได้กินมากเท่าไร แค่ห้าสิบหกสิบฟองเท่านั้นเอง”
พั่งจื่อกลอกตาใส่นาง ไข่เต่าถือเป็นของเลิศรสอะไร เห็นได้ชัดว่ามีของกินก็กินจนพุงกางเหมือนเมื่อก่อน ยังมีหน้ามาบอกว่าต่อไปตนเองจะกินแต่อาหารอร่อยและไม่กินมากๆ อีก
จินเฟยเหยายัดไ
