ข่เต่าใบหนึ่งใส่ปากต่อแล้วพูดจาอู้อี้ว่า “พั่งจื่อ อีกสักครู่เจ้าลงทะเลไปดูหน่อยว่าในทะเลมีสถานที่แปลกประหลาดอะไรหรือไม่ บนฝั่งข้าหาแล้ว ไม่พบสถานที่ที่น่าสงสัย”
พั่งจื่อที่ยุ่งอยู่กับการยัดไข่เต่าใส่ปากพยักหน้าตอบรับ
เต่าเจ็ดสีหลั่งน้ำตามองพวกนางกินอย่างรวดเร็วและดุร้าย กินจนเปลือกไข่กองเป็นภูเขาลูกย่อมๆ เห็นพวกมันหลั่งน้ำตา จินเฟยเหยาถือน้ำเต้าเฉียนคุนดื่มน้ำแล้วเอ่ยว่า “ทำเสียเหมือนกำลังร้องไห้ ข้ารู้นะว่าพวกเจ้าร้องไห้ตอนวางไข่ ทรายเข้าตาสินะ เช่นนั้นก็ร้องไห้มากๆ ล้างดวงตาเถอะ ว่าไปแล้ว ไข่แดงแห้งเกินไป ไข่ขาวอร่อยกว่า รู้แต่แรกจะเอาไข่แดงทั้งหมดให้พั่งจื่อ แล้วข้ากินไข่ขาวก็พอ”
น่าเสียดายที่เวลานี้พั่งจื่อลงทะเลไปแล้วจึงไม่ได้ยินคำพูดพึมพำกับตนเองของจินเฟยเหยา ไม่เช่นนั้นมันต้องชี้หน้านางด่าว่าเห็นแก่ตัวแน่ ไม่ได้มีนางคนเดียวที่ไข่แดงติดคอเสียหน่อย
จินเฟยเหยาที่กินไข่เต่าจนมีกลิ่นอุจจาระเต่านั่งมองทะเลหรูเมิ่งอยู่บนก้อนหินริมทะเลรอคอยพั่งจื่อ นางอยู่ว่างไม่มีอะไรทำจึงครุ่นคิดว่า เหตุใดทะเลผืนนี้จึงชื่อว่าทะเลหรูเมิ่ง[1] ชื่อไม่ดุร้ายเลยสักนิด
หรือว่าทะเลผืนนี้ดุร้ายจนเหมือนความฝั
