เจ้าของแผง แล้วเอ่ยถามอย่างสงสัยว่า “ท่านซื้อวิญญาณกี่ดวงแล้ว?”
เจ้าของแผงตอบอย่างขัดเขิน ทำให้ผู้อาวุโสหัวเราะเยาะแล้ว “ธงหยินหยางที่ข้าฝึกตอนนี้สะสมวิญญาณได้เพียงสามร้อยกว่าดวงเท่านั้น ต้องโทษที่ข้าเข้าสู่สำนักช้าเกินไปจึงไม่ได้เจอวันที่เข่นฆ่าคนธรรมดาแถบชายแดน ตอนนี้เนื่องจากอานุภาพต่ำเกินไป ตั้งแผงบะหมี่จะคุ้มทุนกว่า”
จินเฟยเหยาจึงเข้าใจว่าเพราะเหตุใดเหรินเซวียนจือจึงช่วยผู้ฝึกวิชามารเหล่านี้ ลำบากเกินไป เข้าสำนักฝ่ายธรรมะยังดีกว่า
ทว่าเจ้าของแผงกลับเอ่ยอย่างยิ้มแย้มต่อ “แต่ขอเพียงซื้อวิญญาณของผู้บำเพ็ญเซียนได้ดวงหนึ่ง ข้าก็ไม่ต้องตั้งแผง สามารถออกไปปล้นฆ่าผู้บำเพ็ญเซียนได้”
“ดวงหนึ่งราคาเท่าไร?”
“ราคาของขั้นฝึกปราณช่วงต้น ช่วงกลาง และช่วงปลายแตกต่างกัน แบ่งเป็นสองพัน ห้าพัน และหนึ่งหมื่นศิลาวิญญาณชั้นล่าง ส่วนขั้นสร้างฐานแพงกว่า ก็ปริมาณเท่านี้แหละแต่ใช้ศิลาวิญญาณชั้นกลางมาคำนวณแทน ขั้นหลอมรวมขึ้นไปขายจินตันและหยวนอิง ราคาไม่แน่นอนล้วนนำมาประมูลขาย วิญญาณของผู้บำเพ็ญเซียนขั้นหลอมรวมขึ้นไปที่ถูกแยกออกมาถึงจะอ่อนแอไปหน่อยทว่าก็มีราคาถึงหลายหมื่นศิลาวิญญาณชั้นกลาง วิญญาณพวกนี้ข้า
