ไม่กล้าคาดหวัง ขอเพียงได้วิญญาณของผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณหลายดวงก็พอ” เจ้าของแผงแย้มยิ้มอย่างจนใจ
วิญญาณของผู้บำเพ็ญเซียนดีๆ ผู้ใดจะไม่ต้องการ หลอมหยวนอิงของผู้บำเพ็ญเซียนลงในอาวุธเวทของตนเอง ยิ่งเป็นความใฝ่ฝันของผู้ฝึกวิญญาณส่วนมาก เพียงแต่ของสิ่งนี้ไหนเลยจะได้มาอยู่ในมือง่ายๆ ต่อให้มีถ้าให้ผู้ฝึกวิญญาณระดับสูงรู้เข้าก็น่าจะถูกปล้นชิงไป
“ราคาของสิ่งนี้ไม่เลว ผู้บำเพ็ญเซียนสำนักอันเที่ยงธรรมสังหารสัตว์ปิศาจเอาตาน ผู้ฝึกวิชาชั่วร้ายสังหารผู้บำเพ็ญเซียนเอาวิญญาณ เข้ากันได้ดีมาก” จินเฟยเหยาพยักหน้าพลางเอ่ยวาจา
จากนั้นนางก็เอ่ยถามอย่างสงสัยอีก “ทำความชั่วคงลำบากมากสินะ?”
“ไม่รู้สิ จนถึงตอนนี้ข้ายังไม่เคยสังหารใครเลย แต่ถึงไม่ได้ฆ่าคน เป็นผู้ฝึกวิญญาณชื่อเสียงก็เลวร้ายแล้ว” เจ้าของแผงตะลึงงัน รู้สึกขัดเขินอยู่บ้าง เป็นผู้ฝึกวิชาชั่วร้ายกลับไม่เคยฆ่าคนก็เหมือนผู้บำเพ็ญเซียนสำนักอันเที่ยงธรรมที่ไม่เคยสังหารสัตว์ปิศาจ จะว่าไปคือไม่มีประสบการณ์ในการต่อสู้จริง เป็นสิ่งของที่ดูดีแต่ภายนอกเท่านั้น
จินเฟยเหยากลับเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า พลางทอดถอนใจ “ข้าก็รู้สึกว่าไม่เคยทำเรื่องชั่วร้ายมาก่อน ทว่ากลับ
