ปลาย แต่ก็ลองใช้ดู ต่อไปก็ไปหาวิญญาณเอง”
วิญญาณขั้นฝึกปราณช่วงปลายราคาถึงหนึ่งหมื่นศิลาวิญญาณชั้นล่าง เจ้าของแผงไม่ยอมพลาด รีบนำกล่องไม้วิญญาณที่เก็บสะสมวิญญาณออกมาเก็บวิญญาณดวงนั้นอย่างเคารพนบนอบ
เขาทั้งโค้งคารวะทั้งเอ่ยขอบคุณจินเฟยเหยา ทว่าจินเฟยเหยาเพียงแค่ยกพั่งจื่อขึ้น โบกไม้โบกมือแล้วจากไป
อยู่ว่างไม่มีอะไรทำก็เป็นคนใจบุญสุนทาน จินเฟยเหยาเดินอยู่บนถนนเมืองหยวน นางเดินเล่นในร้านที่ขายวิญญาณโดยเฉพาะหลายร้าน สิ่งที่อยู่ในร้านในเมืองจึงเป็นวิญญาณผู้บำเพ็ญเซียนขั้นหลอมรวม ในตัวนางมีวิญญาณของผู้บำเพ็ญเซียนสี่หมื่นกว่าดวง สถานที่แห่งนี้รองรับปริมาณสินค้ามากขนาดนี้ไม่ไหว ท่าทางได้แต่ลองไปดูที่สถานประมูล
ถามคนข้างทาง จินเฟยเหยาก็พบสถานประมูลที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหยวนตามที่ได้ยิน พันปีไม่เปลี่ยนแปลงจริงๆ สถานประมูลล้วนอยู่ในร้านขายสิ่งล้ำค่าที่ใหญ่ที่สุด
มองหอเล็กๆ สี่ชั้นที่สร้างจากไม้ที่ชื่อว่าคฤหาสน์อินหลังนี้ ตรงประตูมีผู้ฝึกวิชาชั่วร้ายคนหนึ่งกำลังคิดจะนำโลงศพเข้าไปในร้าน กลับถูกคนด้านในสกัดเอาไว้ บอกว่าสิ่งของของเขากินพื้นที่มาก ขอให้ไปวางไว้ด้านข้าง
จินเฟยเหยาเบี่ยงตัวเดิ
