ลายเป็นอะไรไปแล้ว
ดังนั้นจินเฟยเหยาจึงแล่นกลับมาโดยเฉพาะ ฉวยโอกาสที่เหรินเซวียนจือยังไม่กลับมาทิ้งโลหิตสดของโห่วขวดหนึ่งไว้ในห้องของเขา ส่วนเนื้อของโห่วถูกนางหาโอกาสย่างกินหมดแล้ว
ทางด้านหลิ่วฉี่ปอ จินเฟยเหยาไม่ได้ไปหานาง คนเราย่อมมีหนทางที่ตนเองต้องเดิน ดังนั้นนางจึงมอบยันต์ซ่อนกายสามใบวางไว้บนหัวเตียงของนาง ไม่ว่าต่อไปนางจะได้ใช้หรือไม่ เมื่อพบเจออันตรายจึงมีโอกาสหนีรอดได้
จินเฟยเหยาไม่ใช่แม่นม นางไม่มีอารมณ์ไปดูแลใครจริงๆ หลังทิ้งยันต์ซ่อนกายไว้ให้นางก็จากมา หลบหนีมาทางเมืองหยวน
จินเฟยเหยามาถึงเมืองหยวนจึงรู้ว่าไม่มีเมืองลั่วรื่อแล้ว เมืองถูกคนทำลายแบบถอนรากถอนโคนจนกลายเป็นเศษซาก ได้ยินว่าเป็นผู้บำเพ็ญเซียนที่เห็นกับตาตนเองแพร่ออกมา เมืองลั่วรื่อถูกสัตว์ปิศาจที่ชื่อว่าเทาเที่ยทำลาย ก่อนหน้านั้นขอเพียงไม่ได้หนีออกมาทั้งคนทั้งเมืองล้วนถูกกินจนหมด ส่วนอวี้เจียวเจี๋ย เจ้าเมืองแห่งเมืองลั่วรื่อ ได้ยินว่าตายอย่างอเนจอนาถ เหลือเพียงหนังหุ้มกระดูกราวกับศพแห้ง เจ้าเมืองที่ผอมตายยังใหญ่กว่าม้า[2] ต่อให้นางผอมจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกก็ยังตัวใหญ่ดังเดิม
เนื่องจากไม่มีใครหนีรอด นี่เป็นข
