่างของสำนักอย่างพวกเราก็ต้องออกมาทำงาน”
จินเฟยเหยามองพินิจรอบด้าน บรรดาคนขายเกี๊ยวทอด ขายศพคนตายล้วนเป็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณ หลายคนในนั้นยังสวมใส่ชุดสำนักแบบเดียวกัน คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าผู้ฝึกวิชาชั่วร้ายในเมืองหยวน จะมีความสามารถและรักษากฎระเบียบขนาดนี้ นอกจากคนน้อยกว่าแล้ว เมืองหยวนก็ใกล้เคียงกับเมืองอื่นๆ ของโลกวิญญาณเป่ยเฉิน
จินเฟยเหยาเพิ่งมาถึงเมืองหยวน ยังไม่เคยมองพินิจเมืองนี้อย่างละเอียดจริงๆ เทียบกับเมืองจุ้ยเทียนของเจ้าบ้ากามและเมืองลั่วรื่อที่แอบลดคุณภาพวัสดุก่อสร้างแล้ว เมืองหยวนเป็นเมืองธรรมดาที่มิอาจจะธรรมดาไปกว่านี้ได้อีก
หลังจากวันที่จินเฟยเหยาทิ้งเหรินเซวียนจือไว้คนเดียวแล้วหนีมาก็กลับไปเมืองจุ้ยเทียนทันที แปะยันต์ซ่อนกายลอบเข้าจวนจุ้ยเทียนวางโลหิตของโห่วขวดเล็กๆ ไว้ให้เหรินเซวียนจือ นี่ไม่ใช่ว่านางใจดี ทว่าในฐานะผู้บำเพ็ญเซียน คนส่วนมากล้วนรักษาสัญญา ขณะที่เลื่อนขั้นแต่ละครั้งความซื่อสัตย์จะกลายเป็นอุปสรรคที่ใหญ่ที่สุดในการเลื่อนขั้นอย่างอธิบายไม่ได้
อาจเป็นเพราะสวรรค์อยากให้ทุกคนรักษาสัญญา ไม่เช่นนั้นถ้าผู้บำเพ็ญเซียนทุกคนต่างโกหกหลอกลวง โลกใบนี้คงวุ่นวายจนก
