บำเพ็ญหรือ? ถึงผู้บำเพ็ญเซียนอิสระจะยากจนก็ไม่ต้องค้าขายและใช้ชีวิตอย่างท่าน ท่านต้องขายบะหมี่กี่ชามจึงหาศิลาวิญญาณเพื่อฝึกบำเพ็ญได้? เข้าสำนักแห่งหนึ่งยังดีเสียกว่า”
เถ้าแก่ลูบศีรษะเอ่ยยิ้มๆ อย่างขัดเขิน “ผู้อาวุโส พวกเรามีสำนัก ข้าเป็นศิษย์สำนักอินซาน เปิดแผงบะหมี่ก็เพื่อหาศิลาวิญญาณมาซื้อวิญญาณ พอดีตอนเด็กๆ ในตระกูลเปิดแผงบะหมี่ ดังนั้นจึงมีฝีมือทางด้านนี้”
“สำนักของพวกท่านก็ยากจนเกินไป ถึงกับว่าจะให้ศิษย์ออกมาตั้งแผง?” จินเฟยเหยาตะลึง เคยได้ยินว่าให้ศิษย์ออกไปล่าสัตว์ปิศาจหรือปล้นชิงศิลาวิญญาณ ไม่เคยได้ยินว่าให้ศิษย์ไปค้าขาย มิน่าเล่าอายุสี่สิบกว่าแล้วเพิ่งขั้นฝึกปราณช่วงต้น ตั้งแผงแบบนี้ไปจนตายก็สร้างฐานไม่ได้
เจ้าของแผงเอ่ยอย่างเคยชินเสียแล้ว “ผู้อาวุโส ผู้บำเพ็ญเซียนที่ค้าขายในเมืองหยวน ส่วนมากล้วนเป็นคนที่สังกัดสำนัก ในบรรดาเจ้าของแผงรอบๆ มีหลายคนเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องของข้า โลกวิญญาณหนานเฟิงมีชื่อเสียงไม่ดี คนธรรมดาไม่กล้ามา ต่อให้ตอนแรกสุดมีคนธรรมดาก็ถูกสังหารหลอมเป็นอาวุธเวทจนเกลี้ยงแล้ว ศิษย์ขั้นฝึกปราณต้องกินอาหาร ที่นี่ไม่ร่ำรวยเหมือนโลกวิญญาณเป่ยเฉิน ดังนั้นศิษย์ระดับล
