ยทอดเสียงไปถาม
“ไม่คิดจะทำอะไร ข้าเพียงรู้สึกเหมือนไม่จำเป็นต้องใช้เจ้าก็ได้ ค้นหาสัตว์เทพก็ต้องให้ข้าทำ อีกทั้งเจ้ายังไม่ได้ร้ายกาจกว่าข้าสักเท่าไร เจ้ายังแย่งสตรีในมือข้าไปดึงพลังหยินอีก จินตันและหยวนอิงของสตรีถือเป็นของบำรุงขนานใหญ่สำหรับข้า นี่มิใช่เสือสองตัวอยู่ภูเขาเดียวกันและกินอาหารอย่างเดียวกันหรือ” จินเฟยเหยาแย้มยิ้มชั่วร้ายแล้วเลียริมฝีปาก สายตาที่มองเหรินเซวียนจือเต็มไปด้วยความเป็นศัตรู
เหรินเซวียนจือก็มองมาด้วยเจตนาสังหาร “ทางที่ดีเจ้าครุ่นคิดให้กระจ่าง เจ้ามีความสามารถค้นหาทายาทสัตว์เทพพบ ข้าก็มีความสามารถอื่นๆ เจ้านึกว่าจะจัดการสัตว์เทพได้ด้วยตัวคนเดียวหรือ?”
ทั้งสองคนมีเจตนาสังหารวาบขึ้นในดวงตาอยู่ด้านหลัง ส่วนศิษย์ขั้นสร้างฐานที่นำทางอยู่ด้านหน้ากลับเหงื่อแตกเต็มศีรษะ ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นกำเนิดใหม่สองคนนี้เผยเจตนาสังหารและอานุภาพกดดันออกมาโดยไม่รู้ตัว ทำให้เขารู้สึกว่าบนแผ่นหลังราวกับมีหนามแหลมนับหมื่นทิ่มแทง คิดแต่ว่าเหตุใดหอสมบัติจึงอยู่ไกลขนาดนี้นะ!
