เมืองจุ้ยเทียนมาหลายชั่วยาม จินเฟยเหยาก็อดเอ่ยถามไม่ได้ “สหายเซียนเหริน ข้ามีคำถามหนึ่งอยากถามเจ้า เมื่อคืนวานข้าไม่ได้นอนทั้งคืนเพราะเรื่องนี้”
“เรื่องอะไร?” เหรินเซวียนจือเอ่ยถามอย่างสงสัย
จินเฟยเหยานั่งถูไม้ถูมืออยู่บนพรมบิน เอ่ยถามด้วยสีหน้าผู้บริสุทธิ์แกมสงสัย “สหายเซียนเหริน เจ้าดึงพลังสตรียี่สิบคนในคืนเดียว สตรีนางหนึ่งใช้เวลาไม่ถึงครึ่งจิบชาใช่หรือไม่?”
เหรินเซวียนจือร่างแข็งค้าง บนใบหน้าปรากฏลายพยัคฆ์ของฉยงฉีในพริบตา จ้องมองนางด้วยดวงตาดุร้าย “เชื่อหรือไม่ว่าข้าจะให้เจ้าทดลองดูตอนนี้เลยว่าถึงครึ่งจิบชาหรือไม่”
“ไม่ต้องๆ เจ้าใจเย็นก่อนนะ อย่าหุนหันพลันแล่นเด็ดขาด ถ้าหุนหันแล้วจะเสียงาน โห่ว ทายาทของสัตว์เทพโห่ว เป้าหมายของเจ้าคือมัน ใจเย็นๆ นะ!” จินเฟยเหยาส่ายศีรษะราวกับกลองป๋องแป๋งแล้วรีบเอ่ยปลอบประโลม
“ฮึ!”
