็ญเซียนธรรมดาคนหนึ่ง สัตว์เทพสัตว์ร้ายอะไรข้าไม่สนใจเลยสักนิด นี่เป็นเรื่องที่เกินกำลัง ข้าไม่ใช่คนที่มีความทะเยอทะยานต้องไปเอาสิ่งของเหล่านี้มา ให้ข้ากินพวกยาตานเหมือนคนอื่นไม่ได้หรือ?”
เห็นท่าทางของจินเฟยเหยา เหรินเซวียนจือก็รู้ว่านางต้องรู้สึกยุ่งยากแน่ ดังนั้นจึงเอ่ยเบาๆ “เจ้ารู้หรือไม่ว่าทำไมข้าต้องอยู่ที่โลกวิญญาณหนานเฟิงมาตลอด? เนื่องจากข้ารู้ว่าที่นี่มีโห่ว[3]ตัวหนึ่ง เจ้าจะไม่เชื่อคำพูดของข้าก็ได้ แต่ถ้าเลื่อนเป็นขั้นแปลงจิตไม่ได้จริงๆ เจ้าอาจจะเสียใจที่ไม่ได้โห่วตัวนี้”
“โห่วอยู่ที่โลกวิญญาณหนานเฟิง?” จินเฟยเหยามองเขาอย่างตกตะลึงอยู่บ้าง ถ้าเป็นโห่วก็น่าจะไปลองดู ไม่ว่ากินทายาทสัตว์เทพแล้วจะเลื่อนเป็นขั้นแปลงจิตได้จริงหรือไม่ เจ้าสิ่งนี้ก็เป็นของดี
เหรินเซวียนจือพยักหน้า “ใช่ แต่ไม่ได้อยู่ในอาณาเขตของข้า แต่ข้าแน่ใจว่ามันต้องอยู่ที่นี่แน่”
“สัตว์ตัวยาวแค่หนึ่งฉื่อ ทำไมเจ้าไม่ไปจับเอง นัดหมายข้ามาทำไม?” จินเฟยเหยาพลันนึกถึงปัญหาข้อนี้ได้ โห่วตัวแค่ฉื่อกว่าๆ ต่อให้ดุร้ายและร้ายกาจ เหรินเซวียนจือก็น่าจะจัดการได้
“มันอยู่ในมือของเจ้าเมืองแห่งเมืองลั่วรื่อ ข้าไม่มีทางเข
