ไม่หนีไปหรอกนะ?
เหรินเซวียนจือมองนางอย่างหมดวาจา “ในสมองของเจ้านอกจากเรื่องกินแล้วไม่คิดถึงเรื่องอื่นเลยหรือ? สาวๆ พวกนี้เป็นอนุภรรยาของข้า เคล็ดวิชาดึงหยินเสริมหยางไม่ได้ต้องเอาชีวิตทั้งหมด”
“อ้อ เข้าใจล่ะ กระต่ายไม่กินหญ้าข้างรัง แต่สตรีมากมายขนาดนี้คงไม่ได้อยู่เฝ้าห้องอย่างเดียวดายนะ?” จินเฟยเหยาพยักหน้าด้วยท่าทางเข้าอกเข้าใจก่อน จากนั้นถามเพิ่มอีกประโยค
เหรินเซวียนจือมองนางอย่างดูแคลน จากนั้นเชิดหน้าขึ้นเอ่ยเรียบๆ “คืนหนึ่งข้าสามารถดึงพลังหยินได้ยี่สิบคน”
“เจ้า…ร่างกายแข็งแรงจริงๆ” เวลานี้นอกจากประโยคนี้แล้ว นางก็คิดคำอื่นๆ มากล่าวชมเขาไม่ออกจริงๆ
สตรีเหล่านี้ล้วนเป็นขั้นสร้างฐานและขั้นฝึกปราณ ในบรรดานั้นมีผู้บำเพ็ญเซียนสตรีขั้นหลอมรวมสามคน คนที่มีพลังการบำเพ็ญเพียรสูงเกินไปย่อมกลายเป็นอนุภรรยาไม่ได้ เพียงแต่เหตุใดจึงยังมีขั้นหลอมรวม จินเฟยเหยากวาดมองกลุ่มคนแวบหนึ่ง รู้สึกงุนงงเล็กน้อย
จินเฟยเหยายืนอยู่ข้างกายของเหรินเซวียนจือ พริบตาก็รู้สึกได้ถึงสายตาที่ทำให้รู้สึกไม่สบายใจจำนวนมาก พลังการบำเพ็ญเพียรของนางอยู่ตรงนั้น ทำให้ผู้บำเพ็ญสตรีเหล่านี้แค่แอบใช้สายตาทิ่มแทงนาง
ผู้บำเพ็ญ
