อจวนจุ้ยเทียน สหายเซียนจินก็ฝืนใจอาศัยอยู่ที่นี่ชั่วคราวเถอะ ให้ข้าช่วยสอนว่าต้องยั่วยวนสตรีอย่างไรอีกแรง”
จินเฟยเหยามองเขาอย่างปากอ้าตาค้าง ตกตะลึงที่เขาคิดจะให้นางไปยั่วยวน แล้วนางก็ถูกเหรินเซวียนจือลากเข้าจวนจุ้ยเทียนทันที
จวนจุ้ยเทียนไม่มีอะไรแตกต่างกับบ้านที่อยู่ภายนอก ทั้งหมดสร้างขึ้นจากแก้วเช่นเดียวกัน เพียงแต่มีขนาดใหญ่กว่าบ้านหลังอื่นๆ มาก พูดอีกอย่างหนึ่งก็คือใหญ่ราวกับวังหลวง
เจ้าของเมืองสามารถอยู่บ้านหลังใหญ่จริงๆ ทว่าใหญ่ขนาดนี้ก็เกินไป เดินเข้าประตูใหญ่ทำจากแก้วที่สูงเกินห้าจั้ง ด้านในเป็นสวนดอกไม้กว้างขวาง รอบสวนเป็นห้องแก้วชั้นแล้วชั้นเล่า สิ่งที่ทำให้จินเฟยเหยาตกตะลึงไม่ใช่จวนจุ้ยเทียนที่กว้างขวาง ทว่าเป็นกลุ่มสตรีสวมชุดกระโปรงเบาบางที่ยืนอยู่ในสวนดอกไม้
มองกลุ่มสตรีที่อย่างน้อยที่สุดมีห้าร้อยกว่าคน จินเฟยเหยาก็เกือบจะถูกกระโปรงบางเบาอันเซ็กซี่ของพวกนางทำให้ตาลาย มองอ้าปากค้างเหมือนคนโง่งม จากนั้นได้ยินเหรินเซวียนจือเอ่ยว่า “สตรีเหล่านี้คืออนุภรรยาของข้า”
“ทั้งหมดเลย? นี่กินหมดหรือ!” จินเฟยเหยาได้สติกลับคืนมา วันละคนก็ต้องใช้เวลาตั้งปีกว่า บรรดาสตรีเหล่านี้คง
