จินเฟยเหยาติดตามเหรินเซวียนจือมาถึงเมืองจุ้ยเทียนด้วยความสงสัย เห็นเมืองที่ตั้งอยู่ในโอเอซิสทะเลทรายเบื้องหน้า นางก็โล่งอก นับว่าเจ้าหมอนี่ไม่ได้โกหก
เดิมทีเหรินเซวียนจืออาศัยอยู่ในเมืองจุ้ยเทียน ย่อมไม่จำเป็นต้องหลอกลวงจินเฟยเหยาและไม่มีความรู้สึกซื่อสัตย์อยู่เลย
เห็นเมืองจุ้ยเทียนมีขนาดไม่ถือว่าเล็ก จินเฟยเหยาก็ทอดถอนใจ ไม่รู้ว่าใครเป็นคนทำ ใช้เงินมหาศาลเกินไปแล้ว
เมืองจุ้ยเทียนทั้งหมดสร้างขึ้นจากแก้วที่หลอมจากทราย กำแพง หลังคา แม้แต่ประตูและพื้นก็ปูด้วยแก้ว ส่องประกายระยิบระยับจับตาภายใต้แสงอาทิตย์
ถ้าบอกว่าเมืองจุ้ยเทียนเป็นเมืองที่ตั้งอยู่บนโอเอซิส บอกว่าตัวมันคือโอเอซิสจะดีกว่า นอกกำแพงกระจกที่เรียบลื่นเป็นประกายคือทะเลทรายอันเวิ้งว้าง มียอดต้นไม้ทะเลทรายต้นสูงใหญ่โผล่ออกมาจากบนกำแพงแก้ว มองออกว่าในเมืองต้องมีทั้งน้ำทั้งพืชพรรณ
“ผู้ใดเป็นสร้างเมืองจุ้ยเทียน คิดไม่ถึงว่าจะใช้ทรายหลอมเป็นแก้ว ว่างงานเกินไปแล้ว ต้องใช้เวลามากมายเพียงใด?” จินเฟยเหยาเหาะเข้าไปใกล้เมืองจุ้ยเทียน หยุดลงตรงประตูเมืองและ เงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาถูกแสงสะท้อนของแก้วสาดใส่ตลอดเวลา
“สิ่งนี้ง่ายดายยิ่ง ใช้ลมพัดให้ทราย
