าม ราวกับสิ่งที่พูดเป็นเรื่องจริงจังบางอย่าง
จินเฟยเหยารีบเก็บหูกลับ ไม่คิดจะฟังคำพูดสัปดนของเจ้าหมอนี่ สายตาของนางมองไปยังทิวทัศน์รอบด้าน ไม่สนใจเจ้าบ้ากามที่มีท่าทางยินดีด้านข้าง
เมืองจุ้ยเทียนใช้ทรายหลอมสร้าง จึงไม่มีพืชสามารถงอกบนดินได้ ดังนั้นในเมืองทั้งหมดล้วนเป็นแก้วที่เสียดแทงนัยน์ตา ถ้าไม่คิดเรื่องเหรินเซวียนจือเป็นคนบ้ากาม เขาก็เป็นอัจฉริยะด้านสุนทรียศาสตร์และความหลักแหลมจริงๆ
ในบ้านทั้งหมดเขาเหลือสถานที่ซึ่งสามารถปลูกดอกไม้ไว้ให้ ข้างทางมีแปลงดอกไม้ที่สูงหนึ่งคนกว่าและกว้างสองคน เดินไปสิบก้าวข้างทางก็มีต้นไป๋ลู่หยางสูงใหญ่หนึ่งต้น ยอดอันมโหฬารพอดีบดบังแสงอาทิตย์อันร้อนแรงไว้
บนหลังคา หน้าต่างรูปสี่เหลี่ยมและครึ่งวงกลมล้วนปลูกพืชสีเขียว ออกดอกสีสันสดใส สีแดงสีเหลืองสีม่วงมีทุกเฉดสี ไม่มีใครคิดจะปลูกหญ้าวิญญาณในสถานที่เหล่านี้ ไม่ต้องโตก็ถูกขโมยไปก่อน
ในเมืองย่อมมีวงเวทป้องกันกั้นฝุ่นทรายไว้นอกเมืองอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เมืองจุ้ยเทียนสะอาดเอี่ยมผิดปกติราวกับเพิ่งใช้น้ำล้าง
“เมืองจุ้ยเทียนงดงามจริงๆ ทำให้คนคิดไม่ถึงว่าจะสร้างขึ้นด้วยน้ำมือคนบ้ากาม” จินเฟยเหยาอดเอ่ยชื่นชมไม่ได้ เมือ
